30 Δεκεμβρίου 1965. Γεννιέται η Τζιλ Πράις. | 5 Φεβρουαρίου 1980 (εκείνη θυμάται ότι ήταν Τρίτη): Από αυτή την ημερομηνία και μετά, η Πράις θυμάται κάθε λεπτομέρεια της ζωής της. | 5 Ιουνίου 2000 (Δευτέρα). Η Πράις βρίσκει τη σελίδα ενός επιστήμονα που ειδικεύεται στη μνήμη και στη μάθηση και αποφασίζει να επικοινωνήσει μαζί του και να του περιγράψει την κατάστασή της. | Τον Φεβρουάριο του 2006, μετά από πολλές μελέτες, δημοσιεύεται το πρώτο άρθρο για την Πράις: A Case of Unusual Autobiographical Remembering. Το όνομά της δεν αποκαλύπτεται. Είναι η ασθενής A.J., η πρώτη από μετρημένες περιπτώσεις ανθρώπων με εξωφρενικά ακριβή αυτοβιογραφική μνήμη. | 13 Μαρτίου 2006. Το Πανεπιστήμιο της ομάδας δημοσιεύει ένα δελτίο τύπου για την περίπτωση της Πράις. Αρχίζει ένας μεγάλος κύκλος εμφανίσεων στα μίντια. | Αν και συχνά η Πράις παρουσιάζεται σαν περίπτωση υπερμνήμονα, αντίστοιχη αυτής του S. όπως την κατέγραψε ο Αλεξάντερ Λούρια, η μνήμη της είναι υπόθεση αυστηρά προσωπική. Θυμάται τα πάντα, στο βαθμό όμως που με κάποιο τρόπο συνδέονται με τη ζωή της. Για γεγονότα που συνέβησαν πριν γεννηθεί, ή για γεγονότα που δεν συνέδεσε με περιστατικά της ζωής της, η μνήμη της δεν διαφέρει από τη δική σου ή τη δική μου. | Μήπως δεν πρόκειται για μνημονική ικανότητα τόσο πολύ, όσο για μια εντυπωσιακή εμμονή με το παρελθόν της και την ιστορία της; Και μήπως, τελικά, πιο σημαντική δεν είναι η ικανότητα να θυμόμαστε ό,τι έχει σημασία, αλλά η ικανότητα να ξεχνάμε ό,τι δεν έχει; | Αφηγούμαστε την ιστορία μας, τον εαυτό μας, με πολύ προσωπικό μοντάζ, κι ο χρόνος αναλαμβάνει -ευτυχώς- να λειάνει τις γωνίες των λαθών και των δυστυχιών μας. Αλλά η Πράις είναι ανίκανη να ξεχάσει οτιδήποτε άσχημο της συνέβη. Οι κακές αναμνήσεις δεν σβήνουν, ούτε τις κρύβει το πέρασμα του χρόνου σε απρόσιτες γωνιές του μυαλού της. Θυμάται κάθε λάθος απόφασή της, κάθε προσβολή: όλη η ζωή της σε ανηλεές ριπλέι. | Το ημερολόγιό της, όπου καταγράφει κάθε μέρα της ζωής της με εξαντλητική λεπτομέρεια, αριθμεί πάνω από 50.000 σελίδες. Ιδού μια από αυτές:
[προηγούμενη λεπτομέρεια για το τέλος του κόσμου]
6 Comments
Είχα διαβάσει κάτι πριν κανα μήνα σε γειτονικό στέκι.Κάτι που μου γέννησε την απορία «τι σκατά θα ήμασταν χωρίς τη λήθη και κάθε μορφής εσωστρέφεια».Και πήρα απάντηση με το πιο πάνω απόσπασμα του ημερολογίου.Δε ξενέρωσα.Δε θέλω να ξεχνάω ρε.Τίποτα όμως.Καλύτερα χιλιογραμμένο τσαλακωμένο χαρτί παρά λευκή σελίδα (νταξ επιλέγω τα άκρα αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση η καλογραμμένη – καλλιγραφημένη κόλα δεν είναι καν άξια αναφοράς).
Ωραίο ποστ,ωραίο blog θα σε επισκέπτομαι συχνά (4real) hahahaha
Μερσί! Πάντως η σελίδα του ημερολογίου της Πράις εμένα δεν μου κάνει καλλιγραφημένη-καλογραμμένη. Ψυχαναγκαστική περισσότερο, τη βλέπω κι αγχώνομαι.
«Καλύτερα χιλιογραμμένο τσαλακωμένο χαρτί »(σα της Πράις δηλαδή) παρά μπλα μπλα.Αυτό για το καλλιγραφημένο είναι και καλά το ιδανικό.Το μέτρο.Αυτό σνομπάρω.Δε κατάλαβες καλά το σχόλιό μου (καλά τα λέω και γω όπως να ναι)
Χαχ, οκέι τότε.
Να θυμασαι τα παντα λοιπον.Καθε μερα με καθε λεπτομερεια και τιποτα να μην διαγραφεται απο την μνημη σου…χμμ..ευχαριστω αλλα δεν..
Oσο για το χειρογραφο της θα συμφωνησω μαζι σου,αγχωθηκα και μονο στην θεα του.
Κι εμένα το να θυμάσαι τα πάντα δεν μου φαίνεται σωστή στρατηγική.
One Trackback/Pingback
[...] [προηγούμενη λεπτομέρεια για το τέλος του κόσμου] Feel free to share:TwitterFacebookLike this:LikeBe the first to like this post. « Πριν το τέλος του κόσμου, #2 [...]