1985. Η γυναίκα τραυματίζεται σε τροχαίο ατύχημα. | 1990. Δεύτερο τροχαίο, δεύτερος τραυματισμός. | Θλιβερά σουβενίρ από τα ατυχήματα, επιληπτικές κρίσεις και προβλήματα μνήμης που γίνονται ολοένα και σοβαρότερα· φτάνει να περάσει μια ολόκληρη μέρα στη δουλειά βγάζοντας φωτοτυπία το ίδιο έγγραφο ξανά και ξανά. Ώσπου παγιδεύεται ολοκληρωτικά σε μια λούπα· κάθε πρωί ξυπνάει νομίζοντας ότι ζει στο 1994. | Ό,τι συμβεί μέσα στη μέρα, την επομένη θα το έχει ξεχάσει· αν ξεκινήσει να διαβάζει ένα βιβλίο, θα έχει ξεχάσει τα πάντα μέχρι να φτάσει στα μισά· αν της δείξεις φωτογραφίες από μια εκδρομή που έκανε την προηγούμενη μέρα, δεν θα μπορεί να τη θυμηθεί· θα βρει εξίσου αστείο σήμερα το ανέκδοτο που της είπες χθες, αφού θα είναι σα να μην το έχει ξανακούσει. | Τις σπάνιες φορές που αποφασίζει να βγει από το σπίτι της, δεν μπορεί να επιστρέψει χωρίς GPS· προσπαθεί να αντεπεξέλθει με σημειώσεις σε πόστιτ και υπενθυμίσεις στο κινητό της. | 1997. Παντρεύεται τον αγαπημένο της. Είναι ζευγάρι από το 1985, οπότε υπάρχει στις αναμνήσεις της· τον αναγνωρίζει όταν ξυπνάει δίπλα του κάθε πρωί. «Είμαι τυχερός που γνωριστήκαμε πριν από τα ατυχήματά της, γιατί μπορεί και με θυμάται», λέει εκείνος, που πρέπει να της δείχνει ξανά και ξανά τις φωτογραφίες του γάμου τους για να της θυμίζει ότι κάποτε παντρεύτηκαν. | Πώς ζει ένας άνθρωπος χωρίς ολόκληρη την αφήγηση του εαυτού του; Τι άνθρωπος είναι; | Δεν είναι καθόλου παρήγορο, όμως η γυναίκα δεν είναι η μόνη περίπτωση ανθρώπου παγιδευμένου σε λούπα. Παραδείγματα από τις συγκλονιστικές κλινικές ιστορίες του Όλιβερ Σακς: ο χαμένος ναυτικός που αδυνατεί να κατανοήσει γιατί ο αδελφός του έχει γεράσει τόσο πολύ, κι αν τον φέρεις αντιμέτωπο με τον καθρέφτη η δική του γερασμένη αντανάκλαση θα τον συγκλονίσει (αλλά σε λίγο δεν θα τη θυμάται)· ο τελευταίος χίπης, για πάντα κολλημένος στα σίξτις και στους Grateful Dead· κι ένας άνθρωπος με μνήμη δευτερολέπτων και μόνη του παρηγοριά τη μουσική.
