Στο τεύχος 515 του περιοδικού Διαβάζω που μόλις κυκλοφόρησε, ένα αφιέρωμα στον Ρέιμοντ Κάρβερ με αφορμή την κυκλοφορία της ελληνικής μετάφρασης του Beginners (Αρχάριοι, μετάφραση: Γιάννης Τζώρτζης, Μεταίχμιο 2010). Οι Αρχάριοι δεν είναι παρά η γνωστή και πολυαγαπημένη συλλογή διηγημάτων του Κάρβερ Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για αγάπη (μετάφραση: Γιάννης Τζώρτζης, Απόπειρα 1993) με μια πολύ ουσιώδη διαφορά: στη νέα έκδοση, τα διηγήματα παρατίθενται στην μορφή που τους είχε δώσει ο συγγραφέας τους, χωρίς τις παρεμβάσεις του αμφιλεγόμενου επιμελητή Γκόρντον Λις.
Ο Λις, πέρα από τον υπέροχο τίτλο που έδωσε στη συλλογή, την περιέκοψε στο μισό (κάποια διηγήματα, μάλιστα, εκδόθηκαν στο ένα τρίτο της αρχικής τους έκτασης) και φυσικά έκανε κι άλλες, σημαντικές αλλαγές, παρά τις αντιρρήσεις του Κάρβερ. Το Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για αγάπη αποδείχτηκε το έργο που καθιέρωσε τον συγγραφέα, πόσο δικό του, όμως, ήταν; Το πιο αναγνωρίσιμο καρβερικό χαρακτηριστικό, ο μινιμαλισμός -λέξη που ο ίδιος ο Κάρβερ μισούσε- ήταν επίτευγμα του Κάρβερ, ή μήπως του Λις; Και η έκδοση των διηγημάτων στις αποκατεστημένες εκδοχές τους αποκαθηλώνει έναν από τους σημαντικότερους ανανεωτές του αμερικάνικου διηγήματος, με μεγάλη επιρροή σε νεότερους συγγραφείς εντός και εκτός ΗΠΑ (ο Κάρβερ, για παράδειγμα, είναι μια από τις σημαντικότερες επιρροές του Ιάπωνα μεταφραστή του, τού σπουδαίου Χαρούκι Μουρακάμι), ή μήπως αποκαθιστά το καρβερικό έργο στις αληθινές, και μεγαλύτερες -μεταφορικά εδώ- διαστάσεις του;
Γι’ αυτό και οι τρεις ζωές του τίτλου: η δεύτερη ζωή του Κάρβερ ξεκίνησε στις 2 Ιουνίου του 1977, όταν σταμάτησε το ποτό· η τρίτη μπορούμε να πούμε ότι ξεκίνησε από τη στιγμή που εκδόθηκε στο περιοδικό New Yorker το διήγημα Αρχάριοι σε αντιπαραβολή με την κατά Λις εκδοχή του, το 2007.
Σύμφωνα με την δεύτερη σύζυγο και κληρονόμο του Κάρβερ, την ποιήτρια Τες Γκάλαχερ, ο συγγραφέας ήθελε τα διηγήματα να εκδοθούν ακριβώς όπως τα έγραψε, ήθελε να δείξει στον κόσμο τον λογοτεχνικό του σύμπαν χωρίς τη σκιά -και το τσεκούρι- του Λις. Έχει, όμως, ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι όταν ο Κάρβερ είχε την ευκαιρία να εκδώσει τα διηγήματα στις δικές του εκδοχές το 1988, στον τόμο Where I’m Calling From (ελληνική έκδοση: Όποιος κι αν ήταν σ’ αυτό το κρεβάτι, μετάφραση: Τρισεύγενη Παπαϊωάννου, Μεταίχμιο 2004), σε αρκετές περιπτώσεις κράτησε τις εκδοχές του Λις, του οποίου, εξάλλου, τις συμβουλές και την καθοδήγηση αναγνώριζε ως εξαιρετικά σημαντικές.
Το αφιέρωμα περιλαμβάνει τα κείμενα: Το βρόμικο αμερικανικό όνειρο του Ρέιμοντ Κάρβερ (από τον Λευτέρη Καλοσπύρο) και Ένας σεμνός της γλώσσας και ο μινιμαλισμός του διαφεύγοντος (από τον Τάσο Γουδέλη), και συμπληρώνεται από ένα χρονολόγιο και το κείμενο Ο Κάρβερ χωρίς τον Λις (αυτά τα δύο είναι η δική μου μικρή συμβολή).
Όταν ο (γεννημένος το 1977) 
Υπάρχει και μια δεύτερη, παράλληλη ιστορία που ξεδιπλώνεται στο βιβλίο, σε αξιοσημείωτη αρμονία με την πρώτη: η ιστορία της γιαγιάς και του παππού του Όσκαρ, ανθρώπων που ξεβράστηκαν στην Αμερική μετά τον βομβαρδισμό της Δρέσδης, κουβαλώντας τις δικές τους πληγές. Ο παππούς, συνονόματος του εγγονού, φτάνοντας στις ΗΠΑ έχασε, λέξη τη λέξη, τη δυνατότητα της ομιλίας· κατέληξε να κυκλοφορεί μ’ ένα τετράδιο μόνιμα στο χέρι, όπου έγραφε μικρές φράσεις για να μπορεί να επικοινωνήσει.
Στο τεύχος Νοεμβρίου του περιοδικού Διαβάζω που μόλις κυκλοφόρησε, ανάμεσα σε πολλά ενδιαφέροντα -όπως το αφιέρωμα στον 
Η Επιχείρηση Σάυλωκ (1993· η ελληνική μετάφραση του Σπύρου Βρεττού κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις το 2001) γράφεται μέσα σ’ αυτό το κλίμα των επικρίσεων· ο Ροθ αφηγείται τον δικό του μύθο της επιστροφής στο Ισραήλ απαντώντας στην κριτική αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό. Όμως ο τρόπος που επιλέγει να διαχειριστεί το θέμα είναι πολύπλοκος, πολυεπίπεδος. Ο Ροθ φτάνει στα άκρα, επιβεβαιώνοντας και υπονομεύοντας ταυτόχρονα την κατηγορία περί συνεχούς αυτοβιογράφησής του: εγκαταλείπει το μυθιστορηματικό άλτερ έγκο του, τον Ζούκερμαν, βάζοντας σε ρόλο πρωταγωνιστή… τον ίδιο τον Φίλιπ Ροθ. Έναν Φίλιπ Ροθ, όμως, σε βαθιά κρίση, που επιπλέον ανακαλύπτει την ύπαρξη ενός doppelganger, ενός σωσία του –αν και ο Ροθ αποφεύγει τη λέξη-, που με το όνομα Φίλιπ Ροθ κηρύττει στο Ισραήλ τη θεωρία του Διασπορισμού, την οποία δηλώνει ότι έχει εμπνευστεί απ’ το έργο του Ροθ.
