[Πρόχειρα σκίτσα, αντιγραφές από αλλού (δεν θυμάμαι από πού για να δώσω πρωτότυπα) / Currently reading & re-reading / Στα έξι τετράδια που έχω γεμίσει από όταν τέλειωσα το δεύτερο βιβλίο ίσως –ίσως– έχει αρχίσει να διακρίνεται το περίγραμμα ενός τρίτου βιβλίου / Καινούργιος Μουρακάμι στο Κιντλ / Σάουντρακ]
Πλέον ούτε ξέρω πόσα τετράδια έχω μαζέψει για το επόμενο βιβλίο. Εδώ μερικά από δαύτα, μαζί με κάρτες και πρωτοχρονιάτικα δώρα.
(Την καρφίτσα-νεράιδα μου την αγόρασαν από εδώ. Αν ψάχνετε για όμορφα δωράκια, έχει αρκετά ακόμα για να διαλέξετε.)
Μετά από τις ηρωικές αλλά μάλλον ανεπιτυχείς προσπάθειές μου στο αμπαλάζ, ξεκίνησα να διαβάζω το The Hare with Amber Eyes του κεραμίστα Έντμουντ ντε Βάαλ και πέτυχα ένα απόσπασμα που μου φάνηκε ταιριαστό:
How objects are handed on is all about story-telling. I am giving you this because I love you. Or because it was given to me. Because I bought it somewhere special. Because you will care for it. Because it will complicate your life. Because it will make someone else envious. There is no easy story in legacy. What is remembered and what is forgotten? There can be a chain of forgetting, the rubbing away of previous ownership as much as the slow accretion of stories.
Έντμουντ ντε Βάαλ, The Hare with Amber Eyes: A Hidden Inheritance
Στο βιβλίο ο Ντε Βάαλ μιλά για την ιστορία της οικογενειακής συλλογής νέτσουκι (ή ίσως νετσούκι/νέτσουκε; δεν βρήκα πώς αποδίδεται ο όρος netsuke) που του κληροδοτεί ο θείος του – και μέσω της ιστορίας της συλλογής, φυσικά, μιλά και για την ιστορία της οικογένειας.
Το νέτσουκι είναι ένα είδος κουμπιού/καρφίτσας με το οποίο στήριζαν στα παραδοσιακά ιαπωνικά ρούχα, που δεν είχαν τσέπες, μικρά πουγκιά για την μεταφορά μικροαντικειμένων. Με τον καιρό, τα νέτσουκι εξελίχθηκαν σε τέχνη – υπέροχα δείγματα μικρογλυπτικής. Αυτό είναι το νέτσουκι που δίνει τον τίτλο στο βιβλίο του Ντε Βάαλ (μερικά ακόμα νέτσουκι της συλλογής εδώ):
Mercy me and mercy you
I’ve stained your dress and bruised you too
I pledged a million sorry eyes
Stumbling, undignified
Ντιουκ Σπέσιαλ, Low
Τραπεζάκια, βιβλία και χαρτιά έξω. Ξαναδιαβάζω αποσπάσματα από το The Thousand Autumns of Jacob de Zoet του Ντέιβιντ Μίτσελ. Διαβάζω τη συλλογή Wish I Was Here της Τζάκι Κέι, ένα διήγημα τη μέρα. Διορθώνω. Προσθέτω στο τρίτο τετράδιο του χειρόγραφου.
Το βραχιόλι και το τριαντάφυλλο είναι δώρα που ταξίδεψαν μαζί μου απ’ τα βόρεια. Το τριαντάφυλλο, κλεμμένο από μια αυλή, ξεκίνησε ροζ. Το χρώμα του βάθυνε καθώς ξεραινόταν στην τσέπη του φορέματός μου. Κάπου ανάμεσα σ’ όλα τα άλλα διακρίνεται και το χαρτάκι με τα λουλουδάκια που ζωγράφιζα για ν’ απασχολώ τα χέρια μου την ώρα της παρουσίασης.
Ένα απόσπασμα απ’ το βιβλίο της Κέι:
I’d be driving home in the driving rain and I’d be thinking about the unmade bed we left, wishing a bed could pull you back, a bed could make demands, a bed could say you can’t just up and leave like that.
Τζάκι Κέι, What Is Left Behind
Νέα από το μέτωπο (του επόμενου βιβλίου): επειδή τελευταία οι άνθρωποί του με ζορίζουν λιγάκι και δεν βγάζω άκρη μαζί τους (θα μπορούσε, βέβαια, να πηγαίνει κι έτσι: εγώ τους ζορίζω, αυτοί δεν βγάζουν άκρη μαζί μου), τους κόλλησα στον τοίχο. Ονόματα, χρονολογίες γέννησης, ποιος είναι ποιανού και ποια με ποιον, τέτοιες λεπτομέρειες. Κατά παράδοξο τρόπο, βοηθάει να δω κενά και εκκρεμότητες, παρόλο που οι σημειώσεις είναι λίγες και ελλειπτικές. Το όλο σύστημα λειτουργεί και σαν υπενθύμιση για να μην τεμπελιάζω. (Όχι, δεν έχω σκοπό ν’ αρχίσω να κολλάω και τα σκίτσα τους, φοβάμαι πως θα νομίζω ότι με κοιτάνε κιόλας.)
Πάντως, όπως μου επισήμανε ο Βασίλης Δρόλιας, υπάρχουν και χειρότερα.
Διορθώσεις στις πρώτες δακτυλογραφημένες σελίδες. Σημεία στίξης, τυπογραφικά, ορθογραφικά, εκφραστικά, άχρηστες λέξεις, σκουπίδια.
