Πώς τελειώνει ο κόσμος | Καλέντης, 2012
Οπισθόφυλλο:
Ο Ορέστης, η Φανή, ο Δημήτρης, ο Άκος, ο Φώτης και η Άννα ζουν στην ευθραυστότητα της νεότητας και τη ρευστότητα ενός κόσμου που δεν ευημερεί· προσπαθούν να ισορροπήσουν μέσα στην απαράβατη τάξη του κόσμου με μοναδική βεβαιότητα τη βαρύτητα και το θάνατο. Οι προσωπικές τους ιστορίες συνδέονται σαν θραύσματα για να κατασκευάσουν ένα παζλ σε αποχρώσεις του θρίλερ.
Μια ιστορία που αναπτύσσεται σαν σπείρα με κέντρο της την Άννα και τη μυστηριώδη εξαφάνισή της. Οι χρονικές εναλλαγές αποτυπώνονται στις σελίδες σαν ένα παιχνίδι μεταξύ μνήμης και λήθης, σαν ένας ανοιχτός διάλογος με την απώλεια, καθώς οι ζωές των ηρώων διασταυρώνονται σε μια περίεργη διαδρομή χωρίς αρχή και τέλος.
Σε ένα ολόκληρο σύμπαν που εμπερικλείει τον μικρόκοσμο όλων συνωστίζονται πρόσωπα, στιγμές, καταγραφές, ενδοσκοπήσεις, ευρήματα αλλά και δύσκολα ερωτήματα. Τελικά, μια αναπνοή λιγότερη, ένα βήμα ή ο έρωτας αλλάζουν το βάρος του κόσμου;
[λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου]
Συνεντεύξεις:
- Συνέντευξη στον Γιάννη Φαρσάρη για το κρητικό περιοδικό Fresh
- Συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα για το Reportage της εφημερίδας Έθνος, και εκτενέστερο απόσπασμα στο Golem
- Φιλοξενούμενη του Λάμπρου Σκουζάκη στο Αίθριο του Πανδοχείου
- Συνέντευξη στην εφημερίδα Πατρίδα
- Συνέντευξη στο περιοδικό Glamour
Παρουσιάσεις και κριτικές:
- Μια πρώτη παρουσίαση του βιβλίου στο σάιτ του περιοδικού Glamour:
Η Άννα εξαφανίζεται σε ένα χωριό, σε κάποιο νησί που δεν ονομάζεται. Ίσως έχει απαχθεί, ίσως έχει σκοτωθεί, ίσως έχει δολοφονηθεί, ίσως έχει φύγει με τη θέλησή της. Το θέμα, και δεν είναι καν το πιο σημαντικό στοιχείο αυτού του πολυεπίπεδου βιβλίου, είναι ότι η Άννα χάθηκε από τις ζωές των ανθρώπων που την ήξεραν. Το δεύτερο βιβλίο της Μαρίας Ξυλούρη ανεβάζει ακόμη πιο ψηλά τον πήχη που έθεσε με το πρώτο της, το Rewind. Θα μπορούσε να το είχε γράψει σαν αστυνομικό, σαν ηθογραφική ανάλυση της ελληνικής επαρχίας, ή σαν δακρύβρεχτο αισθηματικό μυθιστόρημα. Αντ’ αυτού, η Ξυλούρη στήνει μια σπειροειδή, σπονδυλωτή ιστορία πέντε ανθρώπων που προσπαθούν να ξεπεράσουν, ο καθένας με τον τρόπο του, την εξαφάνισή της, ή τις επιπτώσεις της. Οι ζωές τους, φυσικά, στο κέντρο τους περικλείουν την Άννα. Όπως και στο Rewind δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Οι συζητήσεις διαβρώνονται μέχρι να γίνουν μονόλογοι τοποθετημένοι εναλλάξ, και το τέλος δεν το καταλαβαίνεις την ώρα που συμβαίνει, αλλά όταν έχει πια περάσει, όταν είναι πίσω σου. Η ιστορία προχωρά με την αβεβαιότητα, τη δοκιμή και το λάθος μιας περιπλάνησης σε έναν λαβύρινθο. Με λίγα λόγια, τα βιβλία της μοιάζουν με ζωή.
- Η Χριστιάνα Μυγδάλη για το Πώς τελειώνει ο κόσμος στο περιοδικό Διαβάζω (τεύχος Μαρτίου 2012, ολόκληρο το κείμενο εδώ):
Το παιχνίδι της Ξυλούρη… δεν εξαντλείται στην ιδιοφυή σύνθεση της πλοκής και στην διακειμενικότητα. Η τελεολογία της έχει τη σφραγίδα ενός προσωπικού λογοτεχνικού ύφους που η συγγραφέας φαίνεται να κατακτά μέσα από τη συνεχή τριβή με τη γραφή και την ανάγνωση.
- O Ανδρέας Κούνιος στην κυπριακή εφημερίδα Αλήθεια (όπου δημοσιεύεται και απόσπασμα από το βιβλίο – ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε και εδώ):
- Ο Γιάννης Φαρσάρης παρουσιάζει το βιβλίο στο art.mag (ολόκληρο το κείμενο υπάρχει και εδώ):
Το οριστικό τέλος του κόσμου βέβαια δεν επέρχεται για τους ήρωες του μυθιστορήματος, όσο οι μικρές απώλειες ή οι μικροί θάνατοι επιβιώνουν στη μνήμη τους ή στη μνήμη όσων αφηγούνται την ιστορία της ζωής εκείνων που έφυγαν από τη ζωή. Η λυτρωτική δύναμη της μνήμης συνίσταται στο ότι παρέχει στον άνθρωπο τη δύναμη να διατηρεί ζωντανούς τους κόσμους του, ή τους κόσμους των αγαπημένων του, όσες φορές κι αν οι κόσμοι αυτοί έχουν καταρρεύσει κατά το παρελθόν, ακόμα κι αν έχει επέλθει στη ζωή κάποιων το αμετάκλητο τέλος, ο θάνατος. Τι συμβαίνει όμως στις ζωές των εμπλεκόμενων με αυτόν που «φεύγει» προσώπων; Πώς συνεχίζουν οι ζωές τους;
