Η Μαρία μιλάει στη Μαρία

Στο τεύχος Δεκεμβρίου του περιοδικού Διαβάζω που μόλις κυκλοφόρησε, επτά πρωτοεμφανιζόμενοι παίρνουν συνέντευξη από τον εαυτό τους: Ευσταθία Ματζαρίδου (Ένας Κόμπος Όλα, Μεταίχμιο), Ελίζα-Ιωάννα Πολιτσοπούλου (Ουροβόρος Κρίνος: Σμαράγδια με Ασήμι, Κέδρος), Θοδωρής Κ. Ραχιώτης (Βασανιστές, Καστανιώτης), Μαρία Τσολοκούδη (Γραμματική, Τόπος), Έλση Τσουκαράκη (Η Ποινή, Ψυχογιός), Μαργαρίτα Φρανέλη (Μαμά, Κι Εγώ Δεν Σ’ Αγαπώ, Πατάκης), και η γιορς τρούλι (ξέρετε τώρα, Μαρία Ξυλούρη, REWIND, Καλέντης).

Όταν μου ζητήθηκε να… πάρω συνέντευξη του εαυτού μου, σκέφτηκα ότι είχα δύο επιλογές: από τη μία, να με ρωτήσω αυτά που θα ήθελα να με ρωτήσουν για το βιβλίο μου· από την άλλη, να απαντήσω σ’ αυτά που βλέπω ότι με ρωτάνε συχνότερα. Επέλεξα το δεύτερο, μια και μου φάνηκε λογικότερο. Δεν ξέρω αν έκανα καλά, πάντως, ιδού, η Μαρία Ξυλούρη ρωτάει τη Μαρία Ξυλούρη για το REWIND, και όπως πάντα καταλήγει να μιλά για τον Πολ Όστερ:

Γιατί REWIND;

O τίτλος σχετίζεται με την ιστορία του βιβλίου και ιδίως με το μοντάζ του, με την συνεχή επιστροφή στο παρελθόν: ο ήρωάς μου, ο Πέτρος, θα πρέπει να γυρίσει πίσω στο χρόνο και να εξετάσει την ιστορία του πατέρα του –άρα και τη δική του ιστορία– από διαφορετική οπτική γωνία, όχι όπως την ερμήνευσε ο ίδιος, αλλά όπως την έζησαν οι άλλοι – ο πατέρας του, η μάνα του, η μητριά του.

Και η αφετηρία του REWIND ποια είναι;

Υπερσύγχρονο συγγραφικό όπλο, ιδανικό για επίδοξους γραφιάδες που δεν έχουν αυτοκίνητο ή μηχανάκι

Δεν μπορώ να την προσδιορίσω με ακρίβεια: πολλές ψηφίδες από διαβάσματα, βιώματα, ακούσματα, αλλά και παλιότερα γραπτά μου άρχισαν να ενώνονται σιωπηλά, κι έτσι βρέθηκα μια μέρα με αυτούς τους ήρωες, αυτή την ιστορία. Τραγούδια, ταινίες, συζητήσεις με φίλους, μισοακουσμένες κουβέντες στο τρόλεϊ, μνήμες από βιβλία. Για παράδειγμα, τα τραγούδια που υπάρχουν σαν αναφορές στο REWIND τα άκουγα στο mp3 player καθώς κυκλοφορούσα στην πόλη και οπτικοποιούσα στο μυαλό μου μέρη του βιβλίου. Όσο για τα διαβάσματα, χρωστάω σε κάθε συγγραφέα που έχω διαβάσει, όμως περισσότερο στον Πολ Όστερ –απόσπασμα από την Τριλογία της Νέας Υόρκης υπάρχει σαν μότο στο βιβλίο μου–, τον Αντρέα Φραγκιά (Το Πλήθος έχει προσφέρει πολλά στην ατμόσφαιρα του REWIND) και την Σώτη Τριανταφύλλου (συντροφιά με τα βιβλία της οποίας ενηλικιώθηκα).

Επιλέγεις να πεις την ιστορία από τη σκοπιά ενός άντρα, γιατί;

Γιατί έτσι ήθελα να την αφηγηθώ: θα ήταν μια άλλη ιστορία αν την έγραφα από τη σκοπιά μιας γυναίκας. Κι αυτό, η επιλογή της οπτικής γωνίας δηλαδή, σ’ ένα βιβλίο που ξεκινά με την παραδοχή ότι δεν υπάρχει μια αλήθεια, παρά διαφορετικές εκδοχές της που αλληλοσυγκρούονται ή αλληλοσυμπληρώνονται, είναι πολύ σημαντικό. Επιπλέον, το να τοποθετηθεί στο επίκεντρο ο Πέτρος ήταν και μια «παγίδα» που έβαλα στον εαυτό μου θέλοντας να αποφύγω, όσο αυτό ήταν φυσικά δυνατό, την αυτοβιογράφηση. Δεν είχα σκοπό να γράψω μια ιστορία που μου συνέβη, ή μια ιστορία που θα μπορούσε να μου συμβεί. Φυσικά, υπάρχει αρκετή Μαρία στο βιβλίο –πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς;– όμως δεν είναι ένα βιβλίο για τη Μαρία: ο συγγραφέας που φαντάζεται ο αναγνώστης διαβάζοντας είναι κι αυτός ένας ήρωας της μυθοπλασίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s