Wish I was here

Τραπεζάκια, βιβλία και χαρτιά έξω. Ξαναδιαβάζω αποσπάσματα από το The Thousand Autumns of Jacob de Zoet του Ντέιβιντ Μίτσελ. Διαβάζω τη συλλογή Wish I Was Here της Τζάκι Κέι, ένα διήγημα τη μέρα. Διορθώνω. Προσθέτω στο τρίτο τετράδιο του χειρόγραφου.

Το βραχιόλι και το τριαντάφυλλο είναι δώρα που ταξίδεψαν μαζί μου απ’ τα βόρεια. Το τριαντάφυλλο, κλεμμένο από μια αυλή, ξεκίνησε ροζ. Το χρώμα του βάθυνε καθώς ξεραινόταν στην τσέπη του φορέματός μου. Κάπου ανάμεσα σ’ όλα τα άλλα διακρίνεται και το χαρτάκι με τα λουλουδάκια που ζωγράφιζα για ν’ απασχολώ τα χέρια μου την ώρα της παρουσίασης.

Ένα απόσπασμα απ’ το βιβλίο της Κέι:

I’d be driving home in the driving rain and I’d be thinking about the unmade bed we left, wishing a bed could pull you back, a bed could make demands, a bed could say you can’t just up and leave like that.

Τζάκι Κέι, What Is Left Behind

Drama falls like teardrops, #2

Μερικές φωτογραφίες από τη Δράμα (και από το ταξίδι της επιστροφής). Στην πρώτη φωτογραφία, περιμένω στο ξενοδοχείο, κατακουρασμένη από το ταξίδι και άυπνη. Παρόλα αυτά, σε λίγο πρέπει να βγω στην τηλεόραση και να μιλήσω για το βιβλίο μου. (Μην με ρωτήσετε πώς πήγε αυτή η συνέντευξη, δεν θυμάμαι.)

Το πιο απολαυστικό μέρος της παραμονής στη Δράμα ήταν οι βόλτες κάτω από τα δέντρα και δίπλα στα νερά, αλλά κι αυτές κάποια στιγμή τελείωσαν, για να δώσουν τη θέση τους στην ταλαιπωρία της επιστροφής. Στην προτελευταία φωτογραφία, μια κοπέλα διαβάζει Στιγκ Λάρσον σε μία από τις καθυστερήσεις του ΟΣΕ. Ακριβώς δίπλα, διάλειμμα για καφέ.

(Προσέξατε, βέβαια, ότι δεν έχω φωτογραφίες από την παρουσίαση, γιατί ο… φωτογράφος μου είχε μάλλον περισσότερο άγχος από μένα κι έτσι βγήκαν όλες κάπως τρεμάμενες. Ωστόσο έγινε, φυσικά,  κι αυτή. Ο φιλόλογος Στέλιος Κεχαγιάς μίλησε για έναν Πέτρο περικυκλωμένο από ανθρώπους-σκιές. Μετά έδωσε τον λόγο στη γιορς τρούλι για να πει κι αυτή τα δικά της, αλλά δεν θα σας κουράσω με αυτά. Μόνο θα ευχαριστήσω την οικογένεια Αϊνατζόγλου του βιβλιοπωλείου Βιβλιογνώση για τη φιλοξενία.)

Only in chaos are we conceivable

He was an atheist and it had been years since he read a book, despite the fact that he had amassed a more than decent library of works in his specialty, as well as volumes of philosophy and Mexican history and a novel or two. Sometimes he thought it was precisely because he was an atheist that he didn’t read anymore. Not reading, it might be said, was the highest expression of atheism or at least of atheism as he conceived of it. If you don’t believe in God, how do you believe in a fucking book? he asked himself.

Ρομπέρτο Μπολάνιο, 2666

[Σαν σήμερα πέθανε ο μεγάλος Ρομπέρτο Μπολάνιο. Το σκίτσο είναι από εδώ. Το βρήκα μέσω του  In lieu of a field guide, όπου υπάρχει μια συλλογή από πορτρέτα του συγγραφέα.  Ο τίτλος του ποστ είναι κι αυτός από το 2666. Περισσότερα σχετικά με τον Μπολάνιο και το έργο του μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Και  εδώ ο κατάλογος με όσα βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά μέχρι στιγμής.]

Drama falls like teardrops

Το Σαββατοκύριακο θα βρίσκομαι στη Δράμα, καλεσμένη στη 17η Γιορτή Βιβλίου που ξεκινάει αύριο και θα διαρκέσει μέχρι τις 19 Ιουλίου. Η γιορτή γίνεται στον Δημοτικό Κήπο της Δράμας, κάθε βράδυ από τις οχτώ και μισή μέχρι τις έντεκα. Την Κυριακή, 18 Ιουλίου θα παρουσιάσω το REWIND με τη βοήθεια του φιλόλογου Στέλιου Κεχαγιά. Και ναι, φυσικά πεθαίνω από το άγχος, μην ξαναλέω τα ίδια πάλι. Νομίζω ότι δεν θα συνηθίσω ποτέ τις παρουσιάσεις. (Ας πρόσεχα, θα μου πείτε, και δεν θα έχετε κι άδικο.)

*Η φράση του τίτλου –κλεμμένη από εδώ– είναι ελαφρώς άσχετη, πλην όμως μού έχει κολλήσει εδώ και μέρες. Οπότε, Drama falls like teardrops it is!

Στον τοίχο

Νέα από το μέτωπο (του επόμενου βιβλίου): επειδή τελευταία οι άνθρωποί του με ζορίζουν λιγάκι και δεν βγάζω άκρη μαζί τους (θα μπορούσε, βέβαια, να πηγαίνει κι έτσι: εγώ τους ζορίζω, αυτοί δεν βγάζουν άκρη μαζί μου), τους κόλλησα στον τοίχο. Ονόματα, χρονολογίες γέννησης, ποιος είναι ποιανού και ποια με ποιον, τέτοιες λεπτομέρειες. Κατά παράδοξο τρόπο, βοηθάει να δω κενά και εκκρεμότητες, παρόλο που οι σημειώσεις είναι λίγες και ελλειπτικές. Το όλο σύστημα λειτουργεί και σαν υπενθύμιση για να μην τεμπελιάζω. (Όχι, δεν έχω σκοπό ν’ αρχίσω να κολλάω και τα σκίτσα τους, φοβάμαι πως θα νομίζω ότι με κοιτάνε κιόλας.)

Πάντως, όπως μου επισήμανε ο Βασίλης Δρόλιας, υπάρχουν και χειρότερα.