Ονειρεύομαι να μην είχαν σβήσει τα όνειρά μου

Εκατό Έλληνες του Βελγίου -ανθρακωρύχοι, νοικοκυρές, χορευτές, δικηγόροι, οδηγοί ταξί, μαθητές- ποζάρουν με τα μάτια κλειστά στο φακό του Σπύρου Παλούκη και μιλούν για τα όνειρά τους: άλλοι ονειρεύονται την επιστροφή στην Ελλάδα, άλλοι μια Ελλάδα διαφορετική· άλλοι κοιτάζουν προς το μέλλον κι άλλοι νοσταλγούν το παρελθόν· άλλοι ονειρεύονται γενναίες υπερβάσεις κι άλλοι λαχταρούν να πιουν ένα ούζο πλάι στο κύμα.

Ο Γιώργος Πολίτης, μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών στις Βρυξέλλες, ονειρεύεται να ψαρεύει στα ανοιχτά του Αγίου Όρους· η Ειρήνη Μέγγενς-Δημακάκου, εκδότρια ομογενειακής εφημερίδας στο Βατερλό, ονειρεύεται να γυρίσει στην πατρίδα της, τη Μάνη, και να θαφτεί στη σκιά του Ταΰγετου· η Χριστίνα Καρακώστα, δικηγόρος και μπασκετμπολίστρια στις Βρυξέλλες, ονειρεύεται τη θάλασσα· ο Μιχάλης Μπακόλας, διευθυντής κινηματογράφου στη Σαρλερουά, ονειρεύεται να συναντήσει τον συγγραφέα της Ατέλειωτης γραφής του αίματος (Κέδρος, 1996, πλέον εξαντλημένο), τον Νίκο Μπακόλα, και τους φαντάζομαι να συζητούν μέσα σε ένα όνειρο, ή ίσως στις σελίδες ενός βιβλίου, για τη συνέχεια αυτού του βιβλίου που, όπως ο συγγραφέας σημείωσε στην πρώτη σελίδα, ανακάλυψε ότι δεν τελειώνει, ούτε τελειώνεται [1]· αυτή η συνάντηση είναι ένα άλλο βιβλίο που ίσως να περιμένει τον συγγραφέα του.

Το βιβλίο του Σπύρου Παλούκη, ούτως ή άλλως, εκτός από λεύκωμα φωτογραφιών είναι κι ένα λεύκωμα άγραφων ιστοριών: κάθε φωτογραφία είναι μια συνάντηση, υλικό για ένα δεύτερο βιβλίο ή ίσως για πολλά ακόμη βιβλία, ανάλογα με τα κέφια του συγγραφέα· κι ακόμα είναι η η αρχή, το μέσον ή το τέλος πολλών ιστοριών, τόσων, όσα τα μάτια που θα τις δουν.

Oι φωτογραφίες είναι πολύ πιο ομιλητικές από τα ίδια τα λόγια των φωτογραφιζόμενων. Συνήθως, φωτογραφιζόμαστε με κλειστά τα μάτια κατά λάθος, κι αυτό αρκεί να θεωρήσουμε τη φωτογραφία αποτυχημένη. Εδώ γίνεται εσκεμμένα, επιλογή που αφήνει τα πρόσωπα σχεδόν ανυπεράσπιστα· μερικοί, διακρίνεις, το παίρνουν σαν παιχνίδι, γι’ αυτό και το χαμόγελό τους φωτίζεται από μια υποψία παιδικής σκανδαλιάς, άλλων τα πρόσωπα όμως προβάλλουν ανεξιχνίαστα· σε κάθε περίπτωση, σε καλούν να τους φανταστείς μακριά από την πόζα τους – ή ίσως, λίγο πριν και λίγο μετά.

Πάνω φωτογραφία: Κριστέλ Τσιλιμπάρη, επιμελήτρια εκθέσεων, Βρυξέλλες. «Ονειρεύμαι να βρίσκομαι σε μια παραλία με μοναδικό ήχο τον παφλασμό των κυμάτων και με την ανάμνηση μιας θερμής ηλιαχτίδας πάνω στο σώμα μου».

Κάτω φωτογραφία: Αντώνης Ρουμελιώτης, ανθρακωρύχος, Γκενκ. «Ονειρεύομαι να ζήσω καλά με την οικογένειά μου στη δεύτερη πατρίδα μου, το Βέλγιο. Όταν ήμουν νεότερος, καθημερινά ονειρευόμουν την επιστροφή στην Ελλάδα. Πλέον, όμως, νομίζω ότι η ζωή αποφάσισε…»

Το Daydreaming: One hundred Greeks of Belgium dream of Greece (πεντάγλωσση έκδοση: ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ολλανδικά) κυκλοφορεί από τη Fata Morgana, τον εκδοτικό οίκο που έχει στήσει ο Σπύρος Παλούκης στην Έδεσσα. Ο τίτλος του ποστ είναι από το όνειρο της Ευθυμίας Ταρασίδου, νοικοκυράς στην πόλη Μονς.

[1] «Έπρεπε να γίνω εβδομήντα χρόνων για να καταλάβω ότι κανένα μυθιστόρημα δεν τελειώνει ούτε τελειώνεται, δεν τελειούται, ρέει σαν αίμα κι αφήνει πίσω την όποια γραφή του, καλή ή κακή, ανεξίτηλη ή ξέθωρη. Έτσι, η ελπίδα για να τελειώσει ίσως, κάποτε, αυτό το μυθιστόρημα είναι να το συνεχίσει κάποιος άξιος επίγονος, κάποια επίγονη…»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s