Peculiarities

We cling  to our fairy tales until the price of believing them becomes too high.

Ο παππούς του πάντα τού έλεγε παράξενες ιστορίες για το ορφανοτροφείο όπου μεγάλωσε. Κάθε ορφανό είχε ένα μοναδικό, παράξενο χάρισμα. Αργότερα, ο παππούς μιλούσε για τέρατα που τον κυνηγούσαν – γι’ αυτό και στο σπίτι του είχε ένα οπλοστάσιο: έπρεπε να είναι έτοιμος να αμυνθεί στις επιθέσεις τους.

Ο εγγονός κάποτε υποψιάστηκε ότι όλα αυτά ήταν ιστορίες για αγρίους – δικαιολογημένες, ίσως, από τα τραύματα που κουβαλούσε ο παππούς έχοντας επιβιώσει από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον αφανισμό της οικογένειάς του από τους Ναζί, πάντως φαντασιώσεις που δεν ήταν για να τις πάρεις στα σοβαρά.

Όταν όμως ο παππούς πεθαίνει στα χέρια του, κι ο εγγονός βλέπει ένα από τα τέρατα που του περιέγραφε, αρχίζει να καταλαβαίνει ότι ίσως και να μην ήταν παραμύθια τελικά, κι ότι δίπλα στο ένα Ολοκαύτωμα, το γνωστό, υπάρχει κι ένα δεύτερο, άγνωστο στους πολλούς, με τους επιζήσαντες να προσπαθούν να ξεφύγουν ακόμα, κλεισμένοι σε χρονικές λούπες.

O Ράνσομ Ριγκς οργανώνει το Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children, ένα σκοτεινό παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά (από εδώ μπορείτε να κατεβάσετε τον πρόλογο και τα τρία πρώτα κεφάλαια του βιβλίου), με σκελετό παλιές φωτογραφίες που εντόπισαν συλλέκτες. Φωτογραφίες παράξενες, εκκεντρικές, επεξεργασμένες στην προ Photoshop εποχή, οι οποίες εκτελούν και χρέη εικονογράφησης.

Ο Ριγκς για τη φωτογραφία γενικά, αλλά και πιο συγκεκριμένα για τις φωτογραφίες του βιβλίου:

I’ve been interested in photography and have been taking pictures ever since I got a little 35mm camera for Christmas in the seventh grade. In college I took some photography classes and learned how to develop and print film in a darkroom, which you don’t technically need to do anymore, thanks to digital technology and photoshop and whatnot, but which I found totally fascinating and really useful. I’m still an amateur, really, but it’s something I love to do.

As for the photos in Miss Peregrine, they came first. I had a small collection of vaguely unsettling old pictures of kids from 80-100 years ago, and I approached my editor at Quirk Books with them – it was he who suggested that I find a story to weave through them, and then I started writing the novel. I “cast” a lot of the roles in the book from my cache of photos -almost like casting roles in a movie, from a pile of headshots- and very early on the title of the book occurred to me, so I just had to figure out what these kids were doing in this home for peculiar children, and what their story was, and how the reader would eventually come to meet them.

Η κινηματογραφική διασκευή του βιβλίου είναι ήδη στα σκαριά, ενώ ο Ριγκς ετοιμάζει το σίκουελ (που φαίνεται πως το είχε ήδη κατά νου γράφοντας το πρώτο, αν κρίνει κανείς από το τέλος).

Κι ένα εκπληκτικό ταινιάκι του Ριγκς για μια θάλασσα που γεννήθηκε κατά τύχη, ή καλύτερα κατά ατυχία. Αρχικά όλοι πίστεψαν ότι θα εξατμιζόταν από μόνη της, εκείνη όμως συνέχισε να υπάρχει. Έπειτα προσπάθησαν να την εκμεταλλευτούν, πουλώντας την ως παράδεισο, όμως κι αυτό το σχέδιο απέτυχε.

Σήμερα απομένουν μονάχα ανατριχιαστικές εικόνες εγκατάλειψης που δίνουν μια γεύση του πώς θα είναι ο κόσμος χωρίς εμάς. Κι ένας εκκεντρικός καλλιτέχνης που διανθίζει την καταστροφή με εκρήξεις χρώματος:

(Οι εικόνες αυτές συνομιλούν, νομίζω, με ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, το The World Without Us του Άλαν Γουάιζμαν, που όπως μαρτυρά ο τίτλος του είναι μια απόπειρα περιγραφής του πώς θα κατέληγε ο πλανήτης αν οι άνθρωποι εξαφανίζονταν ξαφνικά.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s