When the truth is finished with you

21 Φεβρουαρίου 1962. Γεννιέται ο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας. | 6 Ιανουαρίου 1987. Εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο, The Broom of the System. | 1 Φεβρουαρίου 1996. Εκδίδεται το διασημότερο έργο του, το τερατώδες Infinite Jest. Χίλιες και βάλε σελίδες, εκ των οποίων μερικές εκατοντάδες δεν είναι παρά υποσημειώσεις. To βιβλίο θα αριθμούσε πολύ περισσότερες, αν ο επιμελητής δεν επέμενε να γίνουν γενναίες περικοπές ώστε, τελικά, να βρεθούν αναγνώστες που θα καταφέρουν να το διαβάσουν ολόκληρο. | 12 Σεπτεμβρίου 2008. Η μέρα που αυτοκτόνησε ο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, μετά από πολύχρονη μάχη με την κατάθλιψη και με το μυθιστόρημα που προοριζόταν όχι απλώς να διαδεχθεί, αλλά να ξεπεράσει το Infinite Jest. | Στο γραφείο του, διακόσιες σελίδες, όσες από τις χιλιάδες που είχε γράψει θεωρούσε ολοκληρωμένες. Ήταν προορισμένες να επιζήσουν του δημιουργού τους. | 15 Απριλίου 2011. Εκδίδεται το τελευταίο, ημιτελές μυθιστόρημα. Ο τίτλος αυτού The Pale King. Η έκδοση περιλαμβάνει τις κατά Γουάλας ολοκληρωμένες σελίδες και αποσπάσματα από τα υπόλοιπα χαρτιά του συγγραφέα για το βιβλίο σε μοντάζ του επιμελητή. | Όσες σελίδες κι αν γράψει ένας άνθρωπος, το μυθιστόρημα της ζωής του, αν αντιμετωπίσουμε τη ζωή ως αφήγηση, ποτέ δεν γίνεται να ολοκληρωθεί. Ο θάνατος θα πέσει πάνω του σαν τσεκούρι και θα ορίσει ένα τέλος που δεν είναι τέλος, τουλάχιστον όχι με λογοτεχνικούς όρους. | Η ζωή ως διάσωση του ελάχιστου.

[προηγούμενη λεπτομέρεια για το τέλος του κόσμου]

It would be such luxury to go mad

I often think it would be such luxury to go mad, and not have to worry about anything. Others would have to worry for me, about me. There would be some sort of doctor there to tell me: “Don’t worry, Mary, it’s just that you are mad. Now, be quiet and take this pill.” And I would think, So that’s all it is, and I would be so glad. But aloud I would say, “What? I’m perfectly sane! You’re mad….” Only mildly, though; just for show, really.

Έλεν Ογεγέμι, Mr. Fox

Η γυναίκα που δεν μπορεί να θυμηθεί

1985. Η γυναίκα τραυματίζεται σε τροχαίο ατύχημα. | 1990. Δεύτερο τροχαίο, δεύτερος τραυματισμός. | Θλιβερά σουβενίρ από τα ατυχήματα,  επιληπτικές κρίσεις και προβλήματα μνήμης που γίνονται ολοένα και σοβαρότερα· φτάνει να περάσει μια ολόκληρη μέρα στη δουλειά βγάζοντας φωτοτυπία το ίδιο έγγραφο ξανά και ξανά. Ώσπου παγιδεύεται ολοκληρωτικά σε μια λούπα· κάθε πρωί ξυπνάει νομίζοντας ότι ζει στο 1994. | Ό,τι συμβεί μέσα στη μέρα, την επομένη θα το έχει ξεχάσει· αν ξεκινήσει να διαβάζει ένα βιβλίο, θα έχει ξεχάσει τα πάντα μέχρι να φτάσει στα μισά· αν της δείξεις φωτογραφίες από μια εκδρομή που έκανε την προηγούμενη μέρα, δεν θα μπορεί να τη θυμηθεί· θα βρει εξίσου αστείο σήμερα το ανέκδοτο που της είπες χθες, αφού θα είναι σα να μην το έχει ξανακούσει. | Τις σπάνιες φορές που αποφασίζει να βγει από το σπίτι της, δεν μπορεί να επιστρέψει χωρίς GPS· προσπαθεί να αντεπεξέλθει με σημειώσεις σε πόστιτ και υπενθυμίσεις στο κινητό της. | 1997. Παντρεύεται τον αγαπημένο της. Είναι ζευγάρι από το 1985, οπότε υπάρχει στις αναμνήσεις της· τον αναγνωρίζει όταν ξυπνάει δίπλα του κάθε πρωί. «Είμαι τυχερός που γνωριστήκαμε πριν από τα ατυχήματά της, γιατί μπορεί και με θυμάται», λέει εκείνος, που πρέπει να της δείχνει ξανά και ξανά τις φωτογραφίες του γάμου τους για να της θυμίζει ότι κάποτε παντρεύτηκαν. | Πώς ζει ένας άνθρωπος χωρίς ολόκληρη την αφήγηση του εαυτού του; Τι άνθρωπος είναι; | Δεν είναι καθόλου παρήγορο, όμως η γυναίκα δεν είναι η μόνη περίπτωση ανθρώπου παγιδευμένου σε λούπα. Παραδείγματα από τις συγκλονιστικές κλινικές ιστορίες του Όλιβερ Σακςο χαμένος ναυτικός που αδυνατεί να κατανοήσει γιατί ο αδελφός του έχει γεράσει τόσο πολύ, κι αν τον φέρεις αντιμέτωπο με τον καθρέφτη η δική του γερασμένη αντανάκλαση θα τον συγκλονίσει (αλλά σε λίγο δεν θα τη θυμάται)· ο τελευταίος χίπης, για πάντα κολλημένος στα σίξτις και στους Grateful Dead· κι ένας άνθρωπος με μνήμη δευτερολέπτων και μόνη του παρηγοριά τη μουσική.

[προηγούμενη λεπτομέρεια για το τέλος του κόσμου]

He came dancing across the water

My lord, you have become fatigued, you have become tired: to the land you have arrived. You have come to your city: Mexico, here you have come to sit on your place, on your throne. Oh, it has been reserved to you for a small time, it was conserved by those who have gone, your substitutes… This is what has been told by our rulers, those of whom governed this city, ruled this city. That you would come to ask for your throne, your place, that you would come here. Come to the land, come and rest: take possession of your royal houses, give food to your body.” Με αυτά τα λόγια, λένε, υποδέχτηκε τον Ερνάν Κορτές ο αυτοκράτορας Μοκτεζούμα στην πρωτεύουσά του, Τενοτστιτλάν, μια πόλη-νησί στη λίμνη Τεξκόκο, στο Μεξικό. Και λένε, ακόμα, ότι του επιφύλαξε την ύψιστη τιμή: τον έντυσε ο ίδιος με λουλούδια του κήπου του. | Το τέλος των Αζτέκων γράφτηκε στις 13 Αυγούστου του 1521.  Ο Νέος Κόσμος ήταν νέος μόνο για αυτούς που πίστεψαν ότι τον ανακάλυψαν κι ότι αυτό αρκούσε για να τον κάνει δικαιωματικά δικό τους: για να υπάρξει, έπρεπε πρώτα να σωριαστεί σε ερείπια ό,τι οι κάτοικοί του γνώριζαν ως παλιό κόσμο, ή καλύτερα ως δικό τους, μοναδικό κόσμο. | 1975. O Νιλ Γιανγκ κυκλοφορεί το Zuma με τους Crazy Horse. Περιέχει ένα τραγούδι με ευθείες αναφορές στους Ισπανούς κονκισταδόρες, το Cortez the Killer.  Πέρα από ιστορία κατάκτησης ενός κόσμου από έναν άλλο, το Cortez the Killer μπορεί να διαβαστεί και σαν μια απλή ιστορία ενός έρωτα που χάθηκε και πάει· κι οι ιστορίες αγάπης, άλλωστε, ιστορία της κατάκτησης ενός κόσμου από έναν άλλο είναι, μικρές συντέλειες. Σε ερείπια δεν σωριάζονται μονάχα οι αυτοκρατορίες, αλλά κι οι άνθρωποι. | Ίσως, βέβαια, η γυναίκα που ακόμα και σήμερα ζει εκεί και αγαπάει τον αφηγητή που έχει χάσει το δρόμο του χωρίς να θυμάται πότε και πώς να είναι η ερωμένη του Κορτές. Αν και ο Νιλ Γιανγκ έχει άλλη άποψη (όχι ότι έχει και τόση σημασία – η πραγματικότητα των τραγουδιών είναι εννιά στις δέκα φορές πολύ πιο πεζή από αυτήν που φανταζόμαστε οι ακροατές τους): “What the fuck am I doing writing about Aztecs in Cortez the Killer like I was there, wandering around? ’Cause I only read about it in a few books. A lotta shit I just made up because it came to me”, είπε αργότερα για το τραγούδι. What a killer. | Αν ζούσε, ο Δημήτρης ίσως ζητούσε από τον Φώτη αμέσως μετά το Cortez the Killer να πει αυτό.

[προηγούμενη λεπτομέρεια για το τέλος του κόσμου]

The Cellist of Sarajevo

It screamed downward, splitting air and sky without effort. A target expanded in size, brought into focus by time and velocity. There was a moment before impact that was the last instant of things as they were. Then the visible world exploded.

Στίβεν Γκάλογουεϊ, The Cellist of Sarajevo

[Φωτογραφία του 1992: ο τσελίστας του Σαράγεβο, Βέντραν Σμαΐλοβιτς, στην μισοκατεστραμμένη Εθνική Βιβλιοθήκη]