Not with a bang but a whimper

Αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος

[στα βιβλιοπωλεία, 352 σελίδες για το τέλος του κόσμου | περισσότερα για το βιβλίο | λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου]

Suicide Dream

«Και σκέφτομαι», συνεχίζει η Μαρία, που όσο το συζητάνε τόσο πιο πολύ ενθουσιάζεται με την ιδέα, «ότι το βιβλίο του Δημήτρη δεν μπορεί να είναι ένα κανονικό βιβλίο. Το σκέφτομαι γραμμένο σε σπείρα, σαν το δίσκο της Φαιστού, με κέντρο του την Άννα. Από αυτή θα αναπτύσσονται όλα σπειροειδώς. Γύρω απ’ αυτήν. Όταν θ’ αρχίζει το βιβλίο, κι οι δυο τους θα είναι ήδη νεκροί, κι εμείς θα προσπαθούμε να μετατρέψουμε την απουσία σε ιστορία για να ζήσουμε».

Πώς τελειώνει ο κόσμος, σελ. 305 | Εικονογράφηση: Narita, με φωτογραφίες του TheSkyEtc | Suicide Dream

[προηγούμενη λεπτομέρεια για το τέλος του κόσμου* | όλες οι λεπτομέρειες*]

*

Over the hills and far away

Καθένας νομίζει ότι όλα γύρω του υπάρχουν επειδή υπάρχει ο ίδιος, ότι όλα πρέπει να είναι ένα σχέδιο οργανωμένο για να φτάσει αυτός εδώ και να επιτελέσει το σκοπό του, ας μην ξέρει ποιος είναι ο σκοπός του, αλλά ο κόσμος συνεχίζει χωρίς αυτόν, δεν τον έχει ανάγκη για να υπάρξει. Η ζωή είναι ένα μεγαλοπρεπές τίποτα χωρίς σκοπό, μια μαύρη τρύπα που τη σκεπάζουμε με κουρελόχαρτα, με επινοήσεις, με θεούς και δαίμονες, με αφηγήσεις – εντέλει: με λέξεις που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε, με λέξεις που μας απαιτούν για να υπάρξουν ως τέτοιες, αλλά και που δεν είναι τίποτα πέρα από αυτό: λέξεις. Ίσως όχι τόσο θνητές όσο εμείς, θνητές όμως κι αυτές.

Πώς τελειώνει ο κόσμος, σελ. 149 | Φωτογραφία: TheSkyEtc…and when we die/ oh, will we be/  that disappointed or sad/ if heaven doesn’t exist/ what will we have missed/ this life is the best we’ve ever had

[προηγούμενη λεπτομέρεια για το τέλος του κόσμου]

How it ends

…και δίπλα το πορτρέτο της μεγάλης Ουρανίας, της αδελφής της μάνας του, προς τιμήν της οποίας βάφτισαν τη μικρή, το πρόσωπό της ένα θαυμάσιο οβάλ, το μέτωπο καθαρό, τα φρύδια βγαλμένα με προσοχή σε δύο αρμονικά τόξα, τα μάτια κάρβουνα, το στόμα στο σχήμα καρδιάς σχεδόν, ήθελες να το δεις από κοντά μόνο και μόνο για να διαπιστώσεις αν ήταν το κόκκινο που φανταζόσουν, εκείνο το κόκκινο των άβαφων χειλιών, και για να το φιλήσεις, αν γίνεται.

Η θεία ήταν καλλονή, «Πιο ταιριαστό όνομα δεν γινόταν να της δώσετε, αυτό το κορίτσι είναι όντως ουράνιο», έλεγαν στο χωριό σύμφωνα με τη μάνα του. Ακόμα κι αν η γυναίκα, που πέθανε αρκετά νωρίς ώστε ο χρόνος να μην κακοφερθεί στην ομορφιά της, ήταν όντως ό,τι πιο κοντινό σε άγγελο θα μπορούσε να δει κανείς επί της γης, η συνονόματη ανιψιά της δεν ήταν, κι ο Φώτης σκεφτόταν ότι ίσως η διαρκής αναμέτρηση με το πορτρέτο στο σαλόνι να ’ταν αυτή που ξέκανε, τελικά, τη μικρή.

Πώς τελειώνει ο κόσμος, σελ. 78 | Εικονογράφηση: Narita | You already know how this will end

[προηγούμενη λεπτομέρεια για το τέλος του κόσμου]

Όλες οι ιστορίες

Ένα βιβλιοπωλείο βγαλμένο, νομίζεις, από σελίδες βιβλίου κι αυτό, το Παλαιοβιβλιοπωλείο του συγγραφέα Νίκου Χρυσού (Το μυστικό της τελευταίας σελίδας, Καστανιώτης, 2009) στo 135 της Ιπποκράτους. Στην ιστοσελίδα του ανθολογούνται ανέκδοτα διηγήματα. Σήμερα, φιλοξενείται και το δικό μου, με εικονογράφηση του Φίλιππου Παπανικολάου. Το διαβάζετε εδώ, κι εδώ όλα τα διηγήματα της συλλογής.