Ιταλοκαλβινισμοί

O αναγνώστης αρχίζει να διαβάζει το Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης, το καινούργιο βιβλίο του Ίταλο Καλβίνο. Μόνο που ανακαλύπτει ότι στα χέρια του έχει ένα κακέκτυπο. Η συνέχεια του βιβλίου δεν έχει τυπωθεί. Πηγαίνει στο βιβλιοπωλείο για να προμηθευτεί ένα σωστό αντίτυπο. Γρήγορα όμως διαπιστώνει ότι κι αυτό κακέκτυπο είναι. Η συνέχεια της ιστορίας που ήθελε να διαβάσει δεν υπάρχει. Υπάρχει η αρχή μιας άλλης. | Κι έτσι πάει η ιστορία. Ο αναγνώστης, με σύμμαχό του μια ακόμα αναγνώστρια που ψάχνει τη συνέχεια της ιστορίας μέσα από διαδοχικά κακέκτυπα με αφετηρίες άλλων ιστοριών, περνάει ολόκληρο το Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης προσπαθώντας να διαβάσει, επιτέλους, το Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης. | Πότε ξεκινάει αληθινά μια ιστορία; Γιατί στο σημείο χι, κι όχι στο σημείο ψι; Μήπως αυτό δεν είναι παρά μια κατά βάση αυθαίρετη επιλογή του συγγραφέα, επιλογή που ακολουθεί τις επιταγές της μυθοπλασίας, και όχι της ζωής; (Πότε ξεκινά η ζωή σου; Όταν γεννιέσαι; Όταν γεννιούνται οι δικοί σου; Μήπως η αφετηρία της ζωής σου μπορεί να εντοπιστεί πολύ πριν δημιουργηθεί η υποψία, έστω, της ύπαρξής σου, και το τέλος της συμβαίνει πολύ καιρό μετά τον θάνατό σου;) | Κι αν δεν μπορούμε να ξέρουμε την πραγματική αρχή μιας ιστορίας, πώς θα ορίσουμε το τέλος της; Μήπως το τέλος δεν είναι κι αυτό παρά μια επινόηση; (Με την οστερική διατύπωση: “I’ve been trying to fit everything in, trying to get to the end before it’s too late, but I see now how badly I’ve deceived myself. Words do not allow such things. The closer you come to the end, the more there is to say. The end is only imaginary, a destination you invent to keep yourself going, but a point comes when you realize you will never get there. You might have to stop, but that is only because you have run out of time. You stop, but that does not mean you have come to the end.”) | Για να αφηγηθείς μια ιστορία οφείλεις να κάνεις επιλογές. Τι θα συμπεριληφθεί στην αφήγηση; Τι θα αποσιωπηθεί εσκεμμένα και τι θα μείνει απέξω απλώς και μόνο γιατί δεν εξυπηρετεί την οικονομία της αφήγησης; Και μήπως αν διαλέξεις άλλη αφετηρία τελικά γράφεις και μια διαφορετική ιστορία; | Και πώς μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι η ζωή είναι κι αυτή κάπως έτσι; Η αφήγηση της ζωής μας, ίσως, μα η ζωή η ίδια δεν διέπεται από αφηγηματικούς νόμους. Πέντε βαρετά, ανάξια λόγου χρόνια σε ένα βιβλίο θα συμπτυχθούν σε μερικές γραμμές. Στη ζωή, όμως, θα πρέπει να τα υποστείς, θα πρέπει να ζήσεις κάθε βαρετή τους μέρα, τη μία μετά την άλλη, χωρίς τη βοήθεια ενός σπλαχνικού μοντέρ. | Ο χρόνος δεν είναι μια ευθεία γραμμή. Ο χρόνος μεταμορφώνεται δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, συστέλλεται και διαστέλλεται. Περνάει γρήγορα όταν δεν θέλεις να περάσει, λιμνάζει όταν το μόνο που έχεις να περιμένεις είναι να γίνει, επιτέλους, παρελθόν το παρόν σου. | Κι όσο για τη μυθοπλασία, θα σημείωνε εδώ η Φανή (η σύμφωνα με τον Φώτη ιταλοκαλβινίζουσα Φανή), δεν είναι μια καταγραφή της ζωής, μα μια απλοποίησή της, προορισμένη να της δώσει τη δομή που δεν διαθέτει. | Enter the maze.

[προηγούμενη λεπτομέρεια για το τέλος του κόσμου]

One thought on “Ιταλοκαλβινισμοί

  1. Παράθεμα: How it ends « Μαρία Ξυλούρη | Δωμάτιο Πανικού

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s