Back when I felt vaguely certain I was gay, I dipped into the so-called dungeon of Le Depot one stoned night and quickly realized men would gather there not in order to give blow jobs in the dark, per se, but to have sex with a darkness therein they formed no more than sets of circumstances. I believe those lurking men refer back to these underground collisions as their “things”. Things, I would guess, as opposed to memories.

Ντένις Κούπερ, The Marbled Swarm

Κόκκινη όζα κι ασετόν

Κάποτε έβαφε τα νύχια της με κόκκινη, κατακόκκινη όζα, του έλεγε πως τον αγαπούσε κι αυτός ονειρευόταν να κατεβάσει το φεγγάρι, να το ξεπλύνει απ’ τις πολλές βαφές του και να της το χαρίσει κατακαίνουργιο, και το χειρότερο ήταν πως το εννοούσε, ήθελε πράγματι ένα φεγγάρι απαλλαγμένο από τις ποιητικές μεταμορφώσεις του, ένα φεγγάρι που δεν είχε ξαναζήσει σε καμιά μεταφορά – ένα φεγγάρι δικό της να το κάνει ό,τι ήθελε. Θα έπρεπε σ’ αυτό τον κόσμο να υπάρχουν τόσα φεγγάρια όσα και κορίτσια, σκεφτόταν· άσχημα σχεδιάστηκε ο κόσμος, ανεπαρκής ο πλανήτης από άποψη δορυφόρων.

Κόκκινη όζα κι ασετόν, το διήγημά μου για το Summer fiction issue της Lifo.

One life becomes another

The year ended, I kicked around the pool for a while and then we were on a plane and gone. That’s just the way it happened. I didn’t feel much of anything. I was only amazed again that a world simply disappears behind you, that one life becomes another life becomes another life becomes another.

Αλεξάντερ Μάκσικ, You Deserve Nothing