Το γατοδρόμιο

harukiscats (13)

Οι φίλοι μου δεν έχουν φύγει ακόμα, αλλά όλοι τους ξέρουν κάποιον που έχει φύγει κι όλοι σκέφτονται να φύγουν. Οι πιθανοί προορισμοί όσο περνάει ο καιρός γίνονται όλο και πιο μακρινοί. Αυτό συμβαίνει επειδή η Ευρώπη σιγά σιγά μετατρέπεται σε μια κουκκίδα στο χάρτη – ένα από εκείνα τα νησιά του Ειρηνικού, πέτρες στη θάλασσα, μερικά τετραγωνικά χιλιόμετρα σε εμβαδό κι ελάχιστα μέτρα υψόμετρο, προορισμένα να βυθιστούν με την άνοδο της στάθμης των ωκεανών.

Αν κάποτε κάνουμε παιδιά, τελικά, ίσως να μην τους εξηγήσουμε τίποτα για την εποχή που σαν άλλοι Γαλάτες φοβόμασταν πως θα έπεφτε ο ουρανός και θα μας πλάκωνε· δεν θα τους πούμε ότι ανακαλύψαμε μια μέρα πως ο ουρανός μας είχε ήδη πλακώσει και δεν το είχαμε καταλάβει ως τότε γιατί σ’ εκείνο το παράξενο υπόγειο που ξέραμε για χώρα η οροφή ήταν βαμμένη ένα γαλάζιο-ξεφτισμένο αποφόρι της ποίησης και μια δυνατή ηλεκτρική λάμπα παρίστανε τον ήλιο. Ίσως η εξήγηση να είναι ολοφάνερη στο τοπίο που θα μάθουν για δικό τους – τα ερείπια μιας πόλης· τα ερείπια μιας χώρας· μια χώρα-καρτ ποστάλ από τους συγγενείς που έμειναν πίσω.

Από το Γατοδρόμιο. Ολόκληρο το κείμενο στο UNFOLLOW #14. Στη φωτογραφία, μια από τις γάτες του Χαρούκι σε δεύτερη εμφάνιση (πρώτη εμφάνιση εδώ).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s