Η ταφή

tom waits barefoot

Είναι κάποιοι πολιτισμοί που δεν συνηθίζουν να φροντίζουν τους αρρώστους και τους ηλικιωμένους· η γη μπορεί να θρέψει μόνο τόσα στόματα, κάθε περισσευούμενο στόμα είναι βάρος ασήκωτο.  H φυλή μετακινείται διαρκώς και παίρνει μαζί της μόνο όποιον έχει αρκετά γερά πόδια για να ακολουθήσει· ο άρρωστος, ο αδύναμος, μένει πίσω με λίγα μόνο τρόφιμα, κι είναι δική του υπόθεση να βρει τη δύναμη και να φτάσει τους άλλους όταν πια έχουν σταματήσει για τη νύχτα ή για τους επόμενους μήνες. Λίγοι τα καταφέρνουν· των υπολοίπων τα κόκαλα τα καθαρίζουν τα όρνεα και η βροχή μέχρι που αστράφτουνε λευκά.

Συχνά οι ίδιοι οι γέροντες φροντίζουν να απαλλάξουν τους δικούς τους απ’ την παρουσία τους.  Με ένα κανό εξαφανίζονται στη θάλασσα

φαντάσου πόσα καρυδότσουφλα με επιβάτες κόκαλα ταξιδεύουν στον ωκεανό, πλωτά νησιά

χωρίς κανένας να τους αποχαιρετήσει.  Με βάρκα, εξάλλου, έλεγαν παλιά πως γίνεται το πέρασμα από τον έναν κόσμο στον άλλον· τι διαφορά έχει αν βαρκάρης είναι αυτός που πεθαίνει, αντί άλλου;

Όταν είναι να σκοτωθεί στα γόνατα του παιδιού του ο γέροντας, συχνά ενθαρρύνει ο ίδιος το φονικό:  στη μακρά ζωή του, εξάλλου, είδε όσους γέρασαν πριν από αυτόν ν’ αποχωρούν με τον ίδιο τρόπο, κι ίσως ο ίδιος να σκότωσε τους γονείς του όταν έφτασαν να περισσεύουν.

Στη Μότα, ένα νησάκι του συμπλέγματος Μπανκς στο βόρειο Βανουάτου, εξαντλημένος από τη γρίπη ο άντρας ζητά απ’ τον αδελφό του να τον σκοτώσει για να απαλλάξει τους άλλους απ’ την παρουσία του και να απαλλαγεί και ο ίδιος από μια ζωή που δεν του χωράει πια.  Ο αδελφός του κλαίγοντας σκάβει τη γη, κλαίγοντας τον βοηθάει να ξαπλώσει στον τάφο του, κλαίγοντας ρίχνει πάνω του το χώμα χούφτα χούφτα ενώ ο ζωντανός νεκρός ανάμεσα σε ξεσπάσματα βήχα τον ενθαρρύνει, «Ρίξε λίγο ακόμα, σκέπασέ με, μπράβο, έχε γεια».  Ο άλλος όμως, στο κεφάλι του θαμμένου ρίχνει το χώμα λίγο και δεν το πατά να δέσει, παρά το αφήνει έτσι, αφράτο και ρηχό.  Κλαίγοντας γυρνά στο χωριό, μα όλη τη νύχτα κι όλη την επόμενη μέρα πηγαίνει συχνά στον τάφο και ρωτά, «Ζεις ακόμα;» κι ο άλλος απ’ το χώμα του απαντά, «Ακόμα, ναι».  Ώσπου φτάνει η ώρα που δεν του απαντά, και πια δεν έχει αδελφό: είναι μόνος του.

Η ιστορία της ταφής είναι βασισμένη σε μια ιστορία από το The World Until Yesterday: What Can We Learn from Traditional Societies? του Τζάρεντ Ντάιαμοντ | Ακούστε ολόκληρο το αφιέρωμα στα σαράντα χρόνια καριέρας του Τομ Γουέιτς εδώ

jareddiamond

[The Tom Waits Sessions]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s