This.

levelsoflife

You put together two people who have not been put together before; and sometimes the world is changed, sometimes not. They may crush and burn, or burn and crush. But sometimes, something new is made, and then the world is changed. Together, in that first exaltation, that first roaring sense of uplift, they are greater than their two separate selves. Together, they see further, and they see more clearly.

Τζούλιαν Μπαρνς, Levels of Life

Αίγινα

waitshellbrokeluce

Τον Δεκέμβρη του 2012, η κατάσταση στο εγκαταλειμμένο εξοχικό στην Αίγινα έχει φτάσει στο απροχώρητο.  Η αυλή είναι γεμάτη σκουπίδια και ζέχνει.  Οι γείτονες αποφασίζουν να την καθαρίσουν.  Καθώς καθαρίζουν, βλέπουν ένα ποντίκι να τρυπώνει στο σπίτι.  Μια απόφαση πρέπει να παρθεί επειγόντως: το σπίτι πρέπει ν’ ανοίξει, τα ποντίκια πρέπει να σκοτωθούν· πρέπει, επιτέλους, να τελειώνουν μ’ αυτό το σκουπιδαριό.

Φωνάζουν έναν κλειδαρά ν’ ανοίξει την πόρτα.  Ο κλειδαράς ξέρει κι αυτός ότι η ιδιοκτήτρια έχει να φανεί χρόνια.  Ήταν μια περίεργη κυρία που δεν είχε παρτίδες με κανέναν.  Την τελευταία της εμφάνιση δεν την θυμούνται.  Άλλοι λένε ότι έχει κλειστεί στο μοναστήρι κι άλλοι ότι έχει κλειστεί στο τρελάδικο.

Ο κλειδαράς ανοίγει την πόρτα.  Αλλά πίσω απ’ την πόρτα είναι ένας τοίχος από τσιμεντόλιθους· πρόχειρα χτισμένος, πάντως τοίχος· δεν μπορούν να μπουν στο σπίτι.

Φωνάζουν την αστυνομία.  Γκρεμίζουν τον τοίχο.  Ανοίγουν το σπίτι.  Μπαίνουν.

Σκουπίδια παντού.  Μπόχα παντού.  Τα παράθυρα είναι σφραγισμένα με πανιά.  Ένα φόρεμα κρέμεται από ένα καρφί στον τοίχο του χολ.  Πέντε ποντίκια τρέχουν να κρυφτούν.  Ένα άλλο, πιο γενναίο, στέκεται πάνω στη σερβάντα και κοιτάζει τους εισβολείς με περιέργεια.

Προχωράνε στο υπνοδωμάτιο.  Πεταμένα ψυχοφάρμακα και ιατρικές συνταγές.  Στο κρεβάτι, φαγωμένη από τα ποντίκια, η μούμια της ιδιοκτήτριας, που δεν είχε κλειστεί στο μοναστήρι, που δεν είχε κλειστεί στο τρελοκομείο.  Από κοντά νεκρά και τα κατοικίδιά της, ένας σκύλος, μια γάτα.

Αρχές του 2013 η γυναίκα γίνεται σύντομο μακάβριο ρεπορτάζ στις εφημερίδες.  Την έλεγαν Ειρήνη Ξένου.

Ακούστε ολόκληρο το αφιέρωμα στα σαράντα χρόνια καριέρας του Τομ Γουέιτς, με τις υπόλοιπες ιστορίες, εδώ

[The Tom Waits Sessions]