Σκηνές από τη Ντετζίμα

Dutch_trader_watching_an_incoming_VOC_ship_at_Dejima_by_Kawahara_Keiga

Ουκίγιο-ε του Καβαχάρα Κέιγκα: ο Φίλιπ Φρανζ βον Ζίμπολντ, γιατρός και βοτανολόγος του πρακτορείου της Ντετζίμα από το 1823 έως το 1829, στο παρατηρητήριο με την «σύζυγο της Ντετζίμα» του (την παλλακίδα του), Κουσουμότο Οτάκι, και την κόρη τους, Κουσουμότο Ίνε (η οποία αργότερα έγινε γιατρός).

Και μια σκηνή από τη συνοικία Μαρουγιάμα (τη συνοικία των κόκκινων φαναριών) στο Ναγκασάκι.

[Τα χίλια φθινόπωρα του Γιάκομπ ντε Ζουτ]

Also, this.

topos

[Θα κυκλοφορήσει σε λίγες εβδομάδες από τις εκδόσεις Τόπος και αναζητά τίτλο· αν ενδιαφέρεστε να στείλετε κάποια πρόταση, μπορείτε εδώ να δείτε το πώς. Η δική μου συμμετοχή είναι ένα δίπτυχο που δημοσιεύεται πρώτη φορά: «Καλή ήτανε η νύχτα» / «Η καρακάξα».]

Ο Γιάκομπ και η Ορίτο

Ο Γιάκομπ και η Ορίτο των Χιλίων φθινοπώρων του Γιάκομπ ντε Ζουτ (στα ελληνικά το φθινόπωρο από τις εκδόσεις Τόπος) από δύο διαφορετικούς σχεδιαστές.

thousandautumns

[Dylan Meconis]

JacobdeZoet_comic

[Chris Scwheizer — με σκίτσα για πολλούς χαρακτήρες ακόμα. Αν και ο βαν Κλέιφ φαίνεται να έχασε πολλά κιλά στη μεταφορά από τις λέξεις στο σχέδιο.]

Ο χαρακτήρας του Γιάκομπ ντε Ζουτ είναι βασισμένος χαλαρά στον Χέντρικ Ντουφ, αρχηγό του πρακτορείου της Ντετζίμα από το 1803 έως το 1817, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος δυτικός που έγραψε χαϊκού (αν και ο συγγραφέας χρησιμοποίησε κάποια στοιχεία του Ντουφ και για τον βαν Κλέιφ). Ιδού ένα δυτικό πορτρέτο του Ντουφ:

Hendrik_Doeff_by_Charles_Howard_Hodges

Και εδώ η Ορίτο όπως εμφανίζεται στο βιβλίο, σε μια μοιραία σελίδα διά χειρός Γιάκομπ ντε Ζουτ (σκίτσο: Τζένι Μίτσελ):

aibagawa

[Κάποια στιγμή θα μιλήσουμε και για το γυμνασιόπαιδο μέσα μου που ήθελε να βάλει τίτλο Jacob + Orito = LFE στο ποστ.]

What’s wrong with smoke and mirrors?

191252-01842591

Ο Ντέιβιντ Μίτσελ σε μια συζήτηση με αφορμή το The Bone Clocks, το νέο του μυθιστόρημα που κυκλοφορεί σήμερα:

You might find people saying, “He monkeys with structure, he monkeys with dialect. There’s the whizbang of futuristic scenarios. Is this all a lot of smoke and mirrors?”

And what’s wrong with smoke and mirrors?

What I mean is, is your work a bit about showing off?

If it is, I’m failing. The principle is you create a character the reader cares about, and then you taunt the reader with the fear that bad things will be happening to this character. Then you can hear your iPhone buzzing in the background when you’re turning the pages and you’re going to ignore it. When I was a kid reading A Wizard of Earthsea, by Ursula Le Guin, I thought, “What’s going to happen to this wizard guy? I have to know.” I got to the end of it thinking, “Christ, I want to do that. I want to do that to other people.” And I still do.

What do you think of the romance and stereotypes surrounding being a writer? Smoking and living in a garret and being a bit of a tyrant—that sort of thing. Did you believe in that starting out?

I’ve tried smoking once or twice in my late teens to impress girls, but I only ever ended up vomiting on them, which does not seal the deal. Poverty is crap. It’s not at all inspiring. And good work might get written by selfish pricks, but it’s despite the fact they’re selfish pricks.

Απόσπασμα από το βιβλίο | “The Right Sort”, διήγημα που διαδραματίζεται στο σύμπαν του βιβλίου και δημοσιεύτηκε στο twitter | Ένας περίπατος με τον Μίτσελ

BoneClocks