Αλήθεια

Ο Ανδρέας Κούνιος στην κυπριακή Αλήθεια για το Πώς τελειώνει ο κόσμος:

Εάν έχεις διαβάσει και το πρώτο βιβλίο της Μαρίας Ξυλούρη («Rewind»), τότε θα έχεις ήδη, στις αποσκευές σου, ένα βοηθητικό κορμό. Κυρίως, όμως, δεν θα αντιμετωπίσεις κανένα απολύτως πρόβλημα να μπεις στο λογοτεχνικό της στυλ. Δηλαδή: ρημαγμένοι τύποι, αλλά ενδιαφέροντες, χαμόγελα που μένουν μισά, χάδια που μένουν μετέωρα, φιλίες και έρωτες σε τεντωμένο σκοινί, διαμερίσματα με τηλεοράσεις να παίζουν στο κενό, ελευθερία σκέψης και δράσης κόντρα σε οτιδήποτε αστικό και συμβατικό. Κόντρα, με άλλα λόγια, σε οτιδήποτε εγκλωβίζει, ή φυλακίζει, τη θέληση του ανθρώπου.

Εντούτοις, πέρα και πάνω από την ιστορία του Ορέστη, της Φανής, του Δημήτρη, του Άκου, του Φώτη και της Άννας, πέρα και πάνω από τις συναισθηματικές τους διακυμάνσεις, πέρα και πάνω από τους ανεμοστρόβιλους που ξεριζώνουν τα όνειρα και τις ελπίδες τους, εκείνο που με ελκύει στη Μαρία Ξυλούρη είναι το βαθυστόχαστο γράψιμο, οι αναφορές σε μεγάλους συγγραφείς και σε μεγάλες διάνοιες, η αυστηρή προσήλωση στον παρηγορητικό ρόλο της τέχνης, που, φαντάζομαι, είναι το αντίδοτο στη θλιβερή, στη μίζερη και, ενίοτε, στην αξιολύπητη καθημερινότητά μας.

Έτσι κι αλλιώς, η ιστορία ξετυλίγεται υπέροχα, σαν επιθετικός κισσός, πότε με τη φωνή του ενός και πότε με τη φωνή του άλλου. Η συγκίνηση, επίσης, δίχως πάντως να φτάνει στα όρια του μελοδράματος, είναι διάχυτη – πώς να προσπεράσεις αβρόχοις ποσί εξαφανίσεις και αυτοκτονίες; Αλλά η δύναμη πυρός του μυθιστορήματος είναι η συγγραφική αρτιότητα – οι λέξεις που διαθέτουν περιεχόμενο, οι φράσεις που σφύζουν από ενέργεια, οι περιγραφές που σε κάνουν να αισθάνεσαι ένα κόμμα, μια τελεία, πρωτίστως ένα ερωτηματικό που κλυδωνίζεται σαν καρυδότσουφλο στα ενδιάμεσα των παραγράφων.

Το «Πώς τελειώνει ο κόσμος» είναι μια εξαιρετικά ευθύβολη τοιχογραφία, ένα γενναίο οδοιπορικό στις καρδιές και στις ψυχές, ένας ερεθιστικός ψίθυρος στο αφτί του απαιτητικού αναγνώστη.