Πώς τελειώνουν πολλοί κόσμοι

Οι λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου συνεχίζονται, με τη σκυτάλη στους αναγνώστες του βιβλίου. | Τα πολύ παλιά χρόνια/ λίγο μετά την έκθεση με τους δεινόσαυρους (1991;) – κανείς δεν θυμάται πια εκείνο το μεγάλο ιβέντ / ήξερα ένα παιδί που διάβαζε πολύ/ όλα τα καλοκαίρια/ τις μικρές ώρες που η μπάλα μας σκαρφάλωνε δαιμονισμένα τα κλήματα της πίσω αυλής/ διακόπτοντας την σιέστα της γιαγιάς σταφίδας/ με τα τζιτζίκια σε τρελό ξεφάντωμα/ μπάνιζα ένοχα το παιδί να διαβάζει ξυπόλητο, μισογερμένο στο πλακάκι της τζαμαρίας/ πίσω απ’ τη μισάνοικτη τζαμόπορτα/ πίσω απ’ το μαύρο κάγκελο/ πίσω απ’ το φράκτη/ και το συρματένιο διαχωριστικό/ ήταν ένας κόσμος ξένος και σιωπηλός/ ένα παιδί που ζούσε αποκλειστικά τρεφόμενο με σταφύλια/ και που έτριβε πού και πού τα πέλματα μεταξύ τους/ όπως κάποιος που έχει επινοήσει αυτή την αυθόρμητη κίνηση/ χωρίς βέβαια να χάνει στιγμή τη σελίδα: Μια ιστορία-αντίδωρο για το Πώς τελειώνει ο κόσμος στο μπλογκ Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν. | «Rethink Athens, ξανασκέψου την Αθήνα» γράφει η διαφήμιση απέναντί μου. Κάθομαι δεξιά παράθυρο στη φορά του συρμού – σε μία από τις καλύτερες θέσεις δηλαδή για πρωί εργάσιμης καθημερινής. Ανοίγω το βιβλίο. Πώς τελειώνει ο κόσμος. Η Μαρία Ξυλούρη είναι μικρότερη από μένα. Πρώτα το έπαθα βλέποντας ποδόσφαιρο αυτό. Κάποια στιγμή οι παίκτες άρχισαν να είναι πιο μικροί από μένα. Μετά στο σκάκι. Τώρα και στους συγγραφείς. Ένας από τους ήρωες του βιβλίου δεν έχει βαφτιστεί, ήταν άθεοι οι γονείς του. Και οι δικοί μου άθεοι ήταν. Παντρεύτηκαν σε εκκλησία και με βάφτισαν. Ήταν στα τελευταία χρόνια πριν ο πολιτικός γάμος φτάσει στα μέρη του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια». Όταν γεννήθηκα ο Πέτρος Ευθυμίου υμνούσε τα ένοπλα κινήματα στα αμφιθέατρα. Πάλι πετάνε οι σκέψεις μου σαν σε παραλήρημα. Γυρνάω στο βιβλίο και στον Ορέστη. Δυστυχώς δε μπορώ να διαβάζω πια κανονικά στο μετρό. Πάνε οι εποχές του καρβουνιάρη Αθήνα-Ξάνθη που φεύγανε δυόμιση μυθιστορήματα. Ζαλίζομαι αμέσως. Αλλά οι 2-3 σελίδες είναι αρκετές για να περάσει το τεστ το βιβλίο. Ήδη 12 ώρες μετά που γράφω αυτό το σημείωμα έχω φτάσει στο Φώτη: Και μια ανάγνωση του βιβλίου στα μέσα μεταφοράς, ανάμεσα σε επιβάτες που θα μπορούσαν να είναι κι αυτοί στις σελίδες του, στο μπλογκ The Straw Broom. | Τρεις Διάνοιες (συν μία): To Πώς τελειώνει ο κόσμος συναντά το ελληνικό παράρτημα της διεθνούς των γουαλασιστών στη στήλη Bookspotting του Γιώργου Ίκαρου Μπαμπασάκη για τη Lifo. | Ενώ ένα άλλο τέλος του κόσμου καταφτάνει στη Βέροια, για να συγκατοικήσει, ευχάριστα στριμωγμένο ανάμεσα στην Τριλογία της Νέας Υόρκης και το Sunset Park, με έναν γουαλασικό γάτο ονόματι Σνέιπ. | Στο μεταξύ, η γιορς τρούλι είχε τη χαρά να διανυκτερεύσει στο Αίθριο του φιλόξενου λογοτεχνικού Πανδοχείου του Λάμπρου Σκουζάκη, ο οποίος της ετοίμασε κι ένα υπέροχο εικονοστάσι των λογοτεχνικών της αγίων. | Η φωτογραφία του πύργου από τέλη του κόσμου στον Ιανό είναι της συγγραφέα και μεταφράστριας Βάσιας Τζανακάρη, από το μπλογκ της, Riverbed. | Θερμά ευχαριστώ σε όλους.