Εκδοχές του τέλους

ms4 (40)

Εκδοχή #1:«H κοπέλα που γράφει» και η κοπέλα που ζει – Μια σκιά κρυμμένη πίσω από μιαν άλλη σκιά: …και η Μαρία που αυτό το ανέφικτο κατορθώνει τελικά να το γράψει, να το υποτάξει: Τους σκοτώνει και τους κάνει αφήγηση. Τους πενθεί με τον μόνο τρόπο που ξέρει, διαβάζοντας. Σαν τον Κασάρες τους διασώζει στην δική της Εφεύρεση, δημιουργώντας για να τους κάνει αθάνατους, τον δικό της Μορέλ. Υπογράφοντας κατ’ αυτό τον τρόπο, όπως υποστηρίζει, και «το βιβλίο του εαυτού της», υπογράφοντας το βιβλίο της γενιάς της και της εποχής, δηλαδή, το βιβλίο της ζωής. Ένα μυθιστόρημα που είναι, τελικά, πρόταση, είναι θέαση κι ανάγνωση της ανθρώπινης ύπαρξης, αυτής καθαυτής της ζωής. | Εκδοχή #2: Πώς (δεν) τελειώνει ο κόσμος της, ριβίζιτεντ: …άκουσα τις προάλλες τη Μαρία σε μια συνέντευξή της να λέει πως ο μονόλογος της Άννας –κλεισμένος μέσα στην παρένθεση του ΑΝ και του ΝΑ–  είναι τρόπον τινά ένας φόρος τιμής στη γραφή της Μαργαρίτας Καραπάνου. Η αλήθεια είναι πως δεν το είχα σκεφτεί στην πρώτη μου ΑΝάγνωση του βιβλίου. Διαβάζοντάς το όμως ξΑΝά, νομίζω πως κατάλαβα με ποιον τρόπο αυτή η αποσπασματική και αινιγματική παρένθεση στο Πώς τελειώνει ο κόσμος παραπέμπει στον κόσμο της Καραπάνου. Η απουσία, ο θάνατος και η αυτοκτονία, θέματα κοινά στις δυο συγγραφείς, ερμηνεύονται από αυτές ως ακραίες και βίαιες πράξεις κατά της ανθρωπότητας. Οι ήρωές τους καλούνται λοιπόν να ΑΝασυνθέσουν τις ΑΝείπωτες ιστορίες των βιβλίων τους, πρωταγωνιστώντας στα κενά που αυτές οι πράξεις αφήνουν. | Εκδοχή #3 – της Μαρίας (μιας απ’ όλες): …από εκδοχή σε εκδοχή, ήρωες πήγαιναν κι έρχονταν. Κάποιοι, όπως ο τυφλός κιθαρίστας, εξαφανίστηκαν για πάντα απ’ τις σελίδες, άλλοι μεταμορφώθηκαν σε άλλους ήρωες. Ο Φώτης κι η Ουρανία του άλλου χειρόγραφου γλίστρησαν στις σελίδες του Πώς τελειώνει ο κόσμος, πιστεύοντας ότι αυτό, κι όχι το άλλο, είναι το βιβλίο τους. Η σπηλιά με τα γιασεμιά θάφτηκε σε κάποια κατολίσθηση και δεν υπάρχει ούτε μια σύντομη αναφορά σ’ αυτήν. Οπότε, το Πώς τελειώνει ο κόσμος είναι ένα μυθιστόρημα-ματριόσκα με δύο τουλάχιστον τρόπους: ο ένας, η δομή, η μια ιστορία που περιέχει την άλλη, ο ένας χαρακτήρας που περικυκλώνει τον άλλον, οι κύκλοι γύρω από το ίδιο κέντρο της εξαφάνισης μιας Άννας, κι ο άλλος, η ιστορία της γραφής του, οι διαφορετικές εκδοχές, η μια μέσα στην άλλη (με άλλη διατύπωση, ματριόσκα διαδοχικών Μαριών που προσπαθούν να βρουν τα πατήματά τους και να γράψουν), για να φτάσουμε τελικά σ’ αυτό που εκδόθηκε ως μυθιστόρημα το 2012. | Κι ένα ευχαριστώ στις λέσχες ανάγνωσης που συμπεριέλαβαν το Πώς τελειώνει ο κόσμος στις υποψηφιότητες για το βραβείο αναγνωστών.

[λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου | πώς τελειώνουν κι άλλοι κόσμοι: 1 + 2 | στη φωτογραφία, από τα χειρόγραφα του Πώς τελειώνει ο κόσμος]

Το τέλος του κόσμου στον Ιανό

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου, ώρα επτά-και-μη-παρέκει-αλλά-κι-αν-παρέκει-οκέι, θα φέρουμε το τέλος του κόσμου στον Ιανό με την Ελένη Γκίκα, τη Χριστιάνα Μυγδάλη και τον Λάζαρο Βαρτάνη. Τόμας Πίντσον ευπρόσδεκτοι. Έπαινος θα απονεμηθεί σε όποιον ή όποια εμφανιστεί στο ιβέντ φορώντας το τισέρτ του Φώτη που αναφέρεται και στο REWIND και στο Πώς τελειώνει ο κόσμος (νατζ νατζ, γουίνκ γουίνκ). Στο μεταξύ, μπορείτε να κάνετε μια επανάληψη στις λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου για να είστε έτοιμοι.