Η χριστουγεννιάτικη ιστορία του Όγκι Ρεν

I heard this story from Auggie Wren. Since Auggie doesn’t come off too well in it, at least not as well as he’d like to, he’s asked me not to use his real name. Other than that, the whole business about the lost wallet and the blind woman and the Christmas dinner is just as he told it to me.

Πολ Όστερ, Auggie Wren’s Christmas Story

H Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Όγκι Ρεν (Auggie Wren’s Christmas Story) είναι ένα –ακυκλοφόρητο στα ελληνικά– διήγημα του Πολ Όστερ που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1990. Μπορείτε να ακούσετε τον ίδιο τον Όστερ να αφηγείται την ιστορία εδώ, και να τη διαβάσετε εδώ. Την πολύ όμορφη έκδοση του Faber & Faber, απ’ όπου και οι φωτογραφίες παρακάτω, εικονογράφησε η  Μαρισόλ Μισέντα (Isol).

Ο Όστερ χρησιμοποίησε την ιστορία αυτή σα βάση για το σενάριο της ταινίας Καπνός (Smoke, Γουέιν Γουάνγκ, 1995), όπου και κινηματογραφήθηκε ολόκληρη για τους τίτλους τέλους. Ακούγεται το τραγούδι Innocent When You Dream του Τομ Γουέιτς:

Σε αυτή τη σκηνή ο Όστερ κάνει και μια καμέο εμφάνιση (τα χέρια που δακτυλογραφούν είναι δικά του). Το όνομα Πολ Μπέντζαμιν που δακτυλογραφείται σαν όνομα συγγραφέα προέρχεται από το πλήρες όνομα του Όστερ (Πολ Μπέντζαμιν Όστερ) και είναι το ψευδώνυμο με το οποίο υπέγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα, το Squeeze Play (το μυθιστόρημα γράφτηκε σε μια προσπάθεια του Όστερ να κερδίσει χρήματα, και περιλαμβάνεται στην αυτοβιογραφία του).

After all, if you can’t share your secrets with your friends, what kind of a friend are you?

Πολ Όστερ, Auggie Wren’s Christmas Story

Και για το τέλος, μαζί με τις ευχές μου για καλές γιορτές και χρόνια πολλά, ένα  χριστουγεννιάτικο κομμάτι από τον Σκοτ Μάθιου που αγαπώ πολύ:

Αν και υποψιάζομαι ότι θα προτιμούσα να βρίσκομαι στο χριστουγεννιάτικο πάρτι του Μπομπ Ντίλαν:

Tο σάουντρακ ενός βιβλίου, #4

Bob_Dylan_4

Τα δανεισμένα λόγια παίζουν μεγάλο ρόλο στο REWIND: είναι η καταφυγή των ηρώων όταν δεν μπορούν να εκφράσουν ακριβώς αυτό που θέλουν. Τακτική που δεν πετυχαίνει πάντα (το αντίθετο), τη χρησιμοποιούν όμως έτσι κι αλλιώς.

Ο πατέρας του Πέτρου καταφεύγει στον Μπομπ Ντίλαν (σελίδα 98), μεταφράζοντας πρόχειρα ένα στίχο από το Tryin’ to Get to Heaven (Time Out of Mind, 1997): When you think that you’ve lost everything / You find out you can always lose a little more.

«Μην αρχίσεις κάνα λογύδριο, Πέτρο. Δεν είμαι κανένας ξεμωραμένος γέρος που χρειάζεται νουθεσίες από το γιο του, κι ούτε χρειάζομαι κανέναν να μου ξαναδώσει την πίστη μου στη ζωή· δεν ξέρω καν αν την έχω χάσει. Μπορεί να μη χρειάζεται να πιστεύεις σ’ αυτήν, τη ζεις ούτως ή άλλως. Όταν νομίζεις ότι έχασες τα πάντα, ανακαλύπτεις ότι απομένει ακόμα κάτι να χάσεις. Κι αυτό είναι καλό ή κακό, ανάλογα πώς βλέπεις το ποτήρι. Μισοάδειο ή μισογεμάτο».

Τον ακούω που ψάχνει τους δίσκους του. ξέρω ότι γυρεύει το τραγούδι από όπου δανείστηκε τη φράση, είναι το Tryin’ to Get to Heaven του Ντίλαν· δεν θα του το πω. Γι’ αυτό ακούει μουσική και διαβάζει σαν μανιακός, για να δανείζεται τις λέξεις που δεν αντέχει να βάλει ο ίδιος σε σειρά· κι η Φανή το ίδιο κάνει, μου ’χει πει. Είναι παράλογο αν το σκεφτείς· τι μας κοστίζει να μιλήσουμε με τις δικές μας λέξεις, λιγότερο ποιητικές ίσως, λιγότερο συμπυκνωμένες, αλλά λέξεις δικές μας, γυμνές, ο φόβος στ’ αλήθεια φόβος, η απώλεια το ίδιο.

Ολόκληρο το τραγούδι:
The air is getting hotter
There’s a rumbling in the skies
I’ve been wading through the high muddy water
With the heat rising in my eyes
Every day your memory grows dimmer
It doesn’t haunt me like it did before
I’ve been walking through the middle of nowhere
Trying to get to heaven before they close the door

When I was in Missouri
They would not let me be
I had to leave there in a hurry
I only saw what they let me see
You broke a heart that loved you
Now you can seal up the book and not write anymore
I’ve been walking that lonesome valley
Trying to get to heaven before they close the door

People on the platforms
Waiting for the trains
I can hear their hearts a-beatin’
Like pendulums swinging on chains
When you think that you lost everything
You find out you can always lose a little more
I’m just going down the road feeling bad
Trying to get to heaven before they close the door

I’m going down the river
Down to New Orleans
They tell me everything is gonna be all right
But I don’t know what “all right” even means
I was riding in a buggy with Miss Mary-Jane
Miss Mary-Jane got a house in Baltimore
I been all around the world, boys
Now I’m trying to get to heaven before they close the door

Gonna sleep down in the parlor
And relive my dreams
I’ll close my eyes and wonder
If everything is as hollow as it seems
Some trains don’t pull no gamblers
No midnight ramblers, like they did before
I been to Sugar Town, I shook the sugar down
Now I’m trying to get to heaven before they close the door

Είναι ίσως παράδοξο που καταφεύγει σ’ ένα νεότερο τραγούδι του Ντίλαν, όμως ήθελα να δείξω ότι δεν έχει αποκοπεί τελείως από τη μουσική: η ζωή του δεν έχει σταματήσει, ή τουλάχιστον όχι ακριβώς, απλά περιστρέφεται διαρκώς γύρω από τη δεύτερη γυναίκα του. Ακούει μουσική γιατί εκείνη δεν μπορεί να την ακούσει, διαβάζει βιβλία γιατί εκείνη δεν μπορεί να τα διαβάσει πια.

Σκέφτομαι ότι, μ’ ένα τρόπο, ακολουθώ κι εγώ την τακτική των ηρώων μου καταφεύγοντας στα λόγια των άλλων. Κατά βάθος, θα προτιμούσα να γράφω τραγούδια, όμως δεν έχω ιδέα από μουσική:

BobDylan

Ίσως ο Νικ Κέιβ να έχει δίκιο όταν λέει ότι είναι πιο εύκολο να γράφεις μυθιστορήματα, απ’ το να γράφεις τραγούδια.