Netsuke & άλλα μικροπράγματα

Πλέον ούτε ξέρω πόσα τετράδια έχω μαζέψει για το επόμενο βιβλίο. Εδώ μερικά από δαύτα, μαζί με κάρτες και πρωτοχρονιάτικα δώρα.

(Την καρφίτσα-νεράιδα μου την αγόρασαν από εδώ. Αν ψάχνετε για όμορφα δωράκια, έχει αρκετά ακόμα για να διαλέξετε.)

Μετά από τις ηρωικές αλλά μάλλον ανεπιτυχείς προσπάθειές μου στο αμπαλάζ, ξεκίνησα να διαβάζω το The Hare with Amber Eyes του κεραμίστα Έντμουντ ντε Βάαλ και πέτυχα ένα απόσπασμα που μου φάνηκε ταιριαστό:

How objects are handed on is all about story-telling. I am giving you this because I love you. Or because it was given to me. Because I bought it somewhere special. Because you will care for it. Because it will complicate your life. Because it will make someone else envious. There is no easy story in legacy. What is remembered and what is forgotten? There can be a chain of forgetting, the rubbing away of previous ownership as much as the slow accretion of stories.

Έντμουντ ντε Βάαλ, The Hare with Amber Eyes: A Hidden Inheritance

Στο βιβλίο ο Ντε Βάαλ μιλά για την ιστορία της οικογενειακής συλλογής νέτσουκι (ή ίσως νετσούκι/νέτσουκε; δεν βρήκα πώς αποδίδεται ο όρος netsuke) που του κληροδοτεί ο θείος του – και μέσω της ιστορίας της συλλογής, φυσικά, μιλά και για την ιστορία της οικογένειας.

Το νέτσουκι είναι ένα είδος κουμπιού/καρφίτσας με το οποίο στήριζαν στα παραδοσιακά ιαπωνικά ρούχα, που δεν είχαν τσέπες, μικρά πουγκιά για την μεταφορά μικροαντικειμένων. Με τον καιρό, τα νέτσουκι εξελίχθηκαν σε τέχνη – υπέροχα δείγματα μικρογλυπτικής. Αυτό είναι το νέτσουκι που δίνει τον τίτλο στο βιβλίο του Ντε Βάαλ (μερικά ακόμα νέτσουκι της συλλογής εδώ):

Καλή χρονιά σε όλους!