From her to eternity

nick cave

O Νικ Κέιβ είναι απ’ τις μεγάλες αδυναμίες μου. Είναι επίσης απ’ τις μεγάλες αδυναμίες του κοντούλη, του Δημήτρη, που μένει στο διαμέρισμα ακριβώς απο κάτω απ’ τη Φανή, και ακούει διαρκώς τη μουσική του στο τέρμα.

Αλλά, μια και για τον Δημήτρη ήξερα εξαρχής ότι θα έγραφα ξεχωριστό βιβλίο, αυτός κι η αδυναμία του δεν εμφανίζονται και πολύ στο REWIND. Πρέπει να πω, ωστόσο, για όποιον ενδιαφέρεται, ότι πολύ συχνά ο Δημήτρης βάζει να παίξει αυτό:

Είναι, φυσικά, το From Her to Eternity, από το ομώνυμο άλμπουμ του 1984 με τους Bad Seeds, εδώ σε μια λάιβ εκτέλεση του 1990. Ο Κέιβ και η μπάντα του παίζουν το τραγούδι και στα Φτερά του Έρωτα (1987) του Βιμ Βέντερς (εδώ το απόσπασμα με την εμφάνιση του Κέιβ στην ταινία – στην αρχή του βίντεο ακούγεται το The Carny, από το Your Funeral… My Trial του 1986).

Τα τραγούδια του Κέιβ είναι ολόκληρες ιστορίες – πολλά απ’ αυτά θα μπορούσαν εξίσου καλά να σταθούν σαν διηγήματα ή και μυθιστορήματα. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που ο Κέιβ έχει γράψει και βιβλία:  το And the Ass Saw the Angel (1989 – η ελληνική μετάφραση, Η Δε Όνος Είδεν Άγγελον, κυκλοφόρησε το 2004 από τις εκδόσεις Τυφλόμυγα), απόσπασμα του οποίου διαβάζει σ’ αυτό το βίντεο:

Και, το (φετινό) δεύτερο, το πολυδιαφημισμένο The Death of Bunny Munro (η ελληνική μετάφραση, Ο Θάνατος του Μπάνι Μανρό, μόλις κυκλοφόρησε από τον Τόπο), απόσπασμα του οποίου διαβάζει εδώ:

Για το τέλος, δύο ελληνικά βιβλία σχετικά με τον Κέιβ, βιβλία που ζηλεύω πολύ:

Από την Σοφία Νικολαΐδου: Μπαλάντες για Φόνους και άλλα τραγούδια (2005). Μεταφράσεις τραγουδιών από τους δίσκους The Good Son (1990), Let Love In (1994) και Murder Ballads (1996).

Από την Βάσια Τζανακάρη: Έντεκα Μικροί Φόνοι. Ιστορίες εμπνευσμένες από τραγούδια του Nick Cave (2008). Έντεκα διηγήματα βγαλμένα από το σύμπαν του Κέιβ.

Tο σάουντρακ ενός βιβλίου, #4

Bob_Dylan_4

Τα δανεισμένα λόγια παίζουν μεγάλο ρόλο στο REWIND: είναι η καταφυγή των ηρώων όταν δεν μπορούν να εκφράσουν ακριβώς αυτό που θέλουν. Τακτική που δεν πετυχαίνει πάντα (το αντίθετο), τη χρησιμοποιούν όμως έτσι κι αλλιώς.

Ο πατέρας του Πέτρου καταφεύγει στον Μπομπ Ντίλαν (σελίδα 98), μεταφράζοντας πρόχειρα ένα στίχο από το Tryin’ to Get to Heaven (Time Out of Mind, 1997): When you think that you’ve lost everything / You find out you can always lose a little more.

«Μην αρχίσεις κάνα λογύδριο, Πέτρο. Δεν είμαι κανένας ξεμωραμένος γέρος που χρειάζεται νουθεσίες από το γιο του, κι ούτε χρειάζομαι κανέναν να μου ξαναδώσει την πίστη μου στη ζωή· δεν ξέρω καν αν την έχω χάσει. Μπορεί να μη χρειάζεται να πιστεύεις σ’ αυτήν, τη ζεις ούτως ή άλλως. Όταν νομίζεις ότι έχασες τα πάντα, ανακαλύπτεις ότι απομένει ακόμα κάτι να χάσεις. Κι αυτό είναι καλό ή κακό, ανάλογα πώς βλέπεις το ποτήρι. Μισοάδειο ή μισογεμάτο».

Τον ακούω που ψάχνει τους δίσκους του. ξέρω ότι γυρεύει το τραγούδι από όπου δανείστηκε τη φράση, είναι το Tryin’ to Get to Heaven του Ντίλαν· δεν θα του το πω. Γι’ αυτό ακούει μουσική και διαβάζει σαν μανιακός, για να δανείζεται τις λέξεις που δεν αντέχει να βάλει ο ίδιος σε σειρά· κι η Φανή το ίδιο κάνει, μου ’χει πει. Είναι παράλογο αν το σκεφτείς· τι μας κοστίζει να μιλήσουμε με τις δικές μας λέξεις, λιγότερο ποιητικές ίσως, λιγότερο συμπυκνωμένες, αλλά λέξεις δικές μας, γυμνές, ο φόβος στ’ αλήθεια φόβος, η απώλεια το ίδιο.

Ολόκληρο το τραγούδι:
The air is getting hotter
There’s a rumbling in the skies
I’ve been wading through the high muddy water
With the heat rising in my eyes
Every day your memory grows dimmer
It doesn’t haunt me like it did before
I’ve been walking through the middle of nowhere
Trying to get to heaven before they close the door

When I was in Missouri
They would not let me be
I had to leave there in a hurry
I only saw what they let me see
You broke a heart that loved you
Now you can seal up the book and not write anymore
I’ve been walking that lonesome valley
Trying to get to heaven before they close the door

People on the platforms
Waiting for the trains
I can hear their hearts a-beatin’
Like pendulums swinging on chains
When you think that you lost everything
You find out you can always lose a little more
I’m just going down the road feeling bad
Trying to get to heaven before they close the door

I’m going down the river
Down to New Orleans
They tell me everything is gonna be all right
But I don’t know what “all right” even means
I was riding in a buggy with Miss Mary-Jane
Miss Mary-Jane got a house in Baltimore
I been all around the world, boys
Now I’m trying to get to heaven before they close the door

Gonna sleep down in the parlor
And relive my dreams
I’ll close my eyes and wonder
If everything is as hollow as it seems
Some trains don’t pull no gamblers
No midnight ramblers, like they did before
I been to Sugar Town, I shook the sugar down
Now I’m trying to get to heaven before they close the door

Είναι ίσως παράδοξο που καταφεύγει σ’ ένα νεότερο τραγούδι του Ντίλαν, όμως ήθελα να δείξω ότι δεν έχει αποκοπεί τελείως από τη μουσική: η ζωή του δεν έχει σταματήσει, ή τουλάχιστον όχι ακριβώς, απλά περιστρέφεται διαρκώς γύρω από τη δεύτερη γυναίκα του. Ακούει μουσική γιατί εκείνη δεν μπορεί να την ακούσει, διαβάζει βιβλία γιατί εκείνη δεν μπορεί να τα διαβάσει πια.

Σκέφτομαι ότι, μ’ ένα τρόπο, ακολουθώ κι εγώ την τακτική των ηρώων μου καταφεύγοντας στα λόγια των άλλων. Κατά βάθος, θα προτιμούσα να γράφω τραγούδια, όμως δεν έχω ιδέα από μουσική:

BobDylan

Ίσως ο Νικ Κέιβ να έχει δίκιο όταν λέει ότι είναι πιο εύκολο να γράφεις μυθιστορήματα, απ’ το να γράφεις τραγούδια.