LYF

[Πρόχειρα σκίτσα, αντιγραφές από αλλού (δεν θυμάμαι από πού για να δώσω πρωτότυπα) / Currently reading & re-reading / Στα έξι τετράδια που έχω γεμίσει από όταν τέλειωσα το δεύτερο βιβλίο ίσως –ίσως– έχει αρχίσει να διακρίνεται το περίγραμμα ενός τρίτου βιβλίου / Καινούργιος Μουρακάμι στο Κιντλ / Σάουντρακ]

Netsuke & άλλα μικροπράγματα

Πλέον ούτε ξέρω πόσα τετράδια έχω μαζέψει για το επόμενο βιβλίο. Εδώ μερικά από δαύτα, μαζί με κάρτες και πρωτοχρονιάτικα δώρα.

(Την καρφίτσα-νεράιδα μου την αγόρασαν από εδώ. Αν ψάχνετε για όμορφα δωράκια, έχει αρκετά ακόμα για να διαλέξετε.)

Μετά από τις ηρωικές αλλά μάλλον ανεπιτυχείς προσπάθειές μου στο αμπαλάζ, ξεκίνησα να διαβάζω το The Hare with Amber Eyes του κεραμίστα Έντμουντ ντε Βάαλ και πέτυχα ένα απόσπασμα που μου φάνηκε ταιριαστό:

How objects are handed on is all about story-telling. I am giving you this because I love you. Or because it was given to me. Because I bought it somewhere special. Because you will care for it. Because it will complicate your life. Because it will make someone else envious. There is no easy story in legacy. What is remembered and what is forgotten? There can be a chain of forgetting, the rubbing away of previous ownership as much as the slow accretion of stories.

Έντμουντ ντε Βάαλ, The Hare with Amber Eyes: A Hidden Inheritance

Στο βιβλίο ο Ντε Βάαλ μιλά για την ιστορία της οικογενειακής συλλογής νέτσουκι (ή ίσως νετσούκι/νέτσουκε; δεν βρήκα πώς αποδίδεται ο όρος netsuke) που του κληροδοτεί ο θείος του – και μέσω της ιστορίας της συλλογής, φυσικά, μιλά και για την ιστορία της οικογένειας.

Το νέτσουκι είναι ένα είδος κουμπιού/καρφίτσας με το οποίο στήριζαν στα παραδοσιακά ιαπωνικά ρούχα, που δεν είχαν τσέπες, μικρά πουγκιά για την μεταφορά μικροαντικειμένων. Με τον καιρό, τα νέτσουκι εξελίχθηκαν σε τέχνη – υπέροχα δείγματα μικρογλυπτικής. Αυτό είναι το νέτσουκι που δίνει τον τίτλο στο βιβλίο του Ντε Βάαλ (μερικά ακόμα νέτσουκι της συλλογής εδώ):

Καλή χρονιά σε όλους!

Wish I was here

Τραπεζάκια, βιβλία και χαρτιά έξω. Ξαναδιαβάζω αποσπάσματα από το The Thousand Autumns of Jacob de Zoet του Ντέιβιντ Μίτσελ. Διαβάζω τη συλλογή Wish I Was Here της Τζάκι Κέι, ένα διήγημα τη μέρα. Διορθώνω. Προσθέτω στο τρίτο τετράδιο του χειρόγραφου.

Το βραχιόλι και το τριαντάφυλλο είναι δώρα που ταξίδεψαν μαζί μου απ’ τα βόρεια. Το τριαντάφυλλο, κλεμμένο από μια αυλή, ξεκίνησε ροζ. Το χρώμα του βάθυνε καθώς ξεραινόταν στην τσέπη του φορέματός μου. Κάπου ανάμεσα σ’ όλα τα άλλα διακρίνεται και το χαρτάκι με τα λουλουδάκια που ζωγράφιζα για ν’ απασχολώ τα χέρια μου την ώρα της παρουσίασης.

Ένα απόσπασμα απ’ το βιβλίο της Κέι:

I’d be driving home in the driving rain and I’d be thinking about the unmade bed we left, wishing a bed could pull you back, a bed could make demands, a bed could say you can’t just up and leave like that.

Τζάκι Κέι, What Is Left Behind

Ντεκαφεϊνέ

Κομματάκια των τελευταίων ημερών: ντεκαφεϊνέ, μουστοκούλουρα, αποσπάσματα από ζηλεμένα βιβλία, διορθώσεις στο χειρόγραφο-τέρας, τα γνωστά σκιτσάκια όταν το κείμενο δεν συνεργάζεται, δηλαδή σχεδόν πάντα, και μερικά δωράκια γενεθλίων (ναι, κι άλλα σκουλαρίκια· ναι, κι άλλος Πίντσον· δεν με χάλασε).

Sketches

Διάλειμμα απ’ το γράψιμο για να μην κάνω κομματάκια όλες τις σελίδες που έχω γράψει μέχρι στιγμής. Σκιτσάρω, ελπίζοντας ότι θα ηρεμήσω αρκετά ώστε να επιστρέψω πιο ψύχραιμη στο (καθόλου συνεργάσιμο ή έτσι το νιώθω) κείμενο.

…I know you’re not the only one
You’re the only one with a knife
Σκοτ Μάθιου, Every Traveled Road

Nearly there

Στιγμιότυπα απ’ την καθημερινότητα του τραπεζιού της κουζίνας μου:

Against the Day –η αγγλική έκδοση δώρο φίλου, η ελληνική δώρο άλλου φίλου, μαζί με το V. και την κάρτα της τελευταίας φωτογραφίας– και Infinite Jest· το αναγνωστικό μου ημερολόγιο για το 2010· ένα απίστευτα μικρό (δείχνει ακόμα πιο τοσοδούλι πλάι στ’ άλλα) βιβλίο για γατόφιλους που μου χάρισε η αδελφή μου, μαζί μ’ ένα υπέροχο ζευγάρι σκουλαρίκια απ’ τα χεράκια της· μια φωτογραφία απ’ τη θητεία του πατέρα μου· μερικά σκιτσάκια· κάτω απ’ τα σκιτσάκια, το χειρόγραφο που σιγά-σιγά τελειώνει, κι αν όλα πάνε καλά, αρχές Φλεβάρη ξεκινάω να το δουλεύω στον υπολογιστή – γι’ αυτό και Nearly there ο τίτλος του ποστ· κι ο τελευταίος καφές της μέρας.

Και ένα συντομότατο διήγημα από τη συλλογή Brief Interviews with Hideous Men του Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας:

A Radically Condensed History of Postindustrial Life

When they were introduced, he made a witticism, hoping to be liked. She laughed extremely hard, hoping to be liked. Then each drove home alone, staring straight ahead, with the very same twist to their faces.

The man who’d introduced them didn’t much like either of them, though he acted as if he did, anxious as he was to preserve good relations at all times. One never knew, after all, now did one now did one now did one.

Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, Brief Interviews with Hideous Men

Το μισό μιας ιστορίας

Αυτές τις μέρες έχω αναλάβει να μεταφέρω τη συλλογή γραμματοσήμων του πατέρα μου απ’ το παλιό άλμπουμ (του 1967, όπως έχει σημειώσει ο ίδιος στην πρώτη σελίδα) στο καινούργιο. Είχα σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξή της – θα έλεγα ότι κι ο πατέρας μου την είχε ξεχάσει, αν δεν υπήρχε ένα γραμματόσημο του 2008 χωμένο ανάμεσα στ’ άλλα ν’ αποδεικνύει το αντίθετο.

Εργάτης στη Γερμανία (ίσως, λέω εγώ, παιδί του φίφτι φίφτι όπως ο ήρωας του Διπλού Βιβλίου του Χατζή – μα πάλι ίσως όχι), ο πατέρας μου κρατούσε τα γραμματόσημα απ’ τα γράμματα των δικών του, αλλά κι όσα του έδιναν συνάδελφοι και φίλοι απ’ τα γράμματα που λάβαιναν.  (Τον φαντάζομαι να κοιτάζει με λαχτάρα τα γράμματα των φίλων του· τον φαντάζομαι να ζητά από γνωστούς κι αγνώστους ένα γραμματόσημο, περίπου όπως η ηρωίδα του Φόερ στο Εξαιρετικά Δυνατά & Απίστευτα Κοντά ζητά απ’ όλους να της γράψουν ένα γράμμα). Κάθε γραμματόσημο έχει μια ιστορία και μια άκρη της φτάνει μέχρι τον πατέρα μου που το βάζει στο άλμπουμ: τούρκικα γραμματόσημα, ισπανικά, πορτογαλικά, ιρανικά, αργεντίνικα. (Ένα από τα γραμματόσημα που μου αρέσουν περισσότερο είναι βιετναμέζικο.)

Υπάρχουν γραμματόσημα απ’ την Πορτογαλία του Σαλαζάρ, την Ισπανία του Φράνκο –ολόκληρες σελίδες γεμάτες γραμματόσημα με το πορτρέτο του Φράνκο–, τη Γερμανία του Χίτλερ, πολλά από την Ελλάδα της επταετίας και κάποια από την Ελλάδα του Μεταξά. Ακόμα, ελβετικά γραμματόσημα με τη σφραγίδα απ’ το Πεσταλότσι να διακρίνεται πεντακάθαρα. Γραμματόσημα απ’ τη Νιγηρία, απ’ τη Γκάνα, απ’ το Μαρόκο, απ’ την Αλγερία, απ’ την Τυνησία. Γραμματόσημα απ’ τους Ολυμπιακούς του 1964 στο Τόκιο, για τους οποίους δεν έχω ιδέα· μαθαίνω από τη Wikipedia ότι τη φλόγα την άναψε ο Γιοσινόρι Σακάι, γεννημένος στη Χιροσίμα την 6η Αυγούστου του 1945, τη μέρα που οι Αμερικάνοι έριξαν την ατομική βόμβα – κι αυτό είναι το μοναδικό που μου κάνει εντύπωση από τους Ολυμπιακούς του 1964· γραμματόσημα από τους Ολυμπιακούς του 1968 στο Μεξικό, και δεν χρειάζεται να κοιτάξω στη Wikipedia για να θυμηθώ τις υψωμένες γροθιές του Τόμι Σμιθ και του Τζον Κάρλος, και τη σφαγή στην πλατεία Τλατελόλκο – μόλις χθες διάβαζα γι’ αυτήν στους Άγριους Ντετέκτιβ του Μπολάνιο (η αφήγηση της Αουξίλιο, της μητέρας της μεξικανικής ποίησης): προφανώς, προσπαθώ να ενώσω κουκίδες και να φτιάξω μια ιστορία στη θέση της ιστορίας (των ιστοριών) που δεν θ’ ακούσω, δεν θα διαβάσω.

Ο πατέρας μου κοιτάζει τα δάχτυλά μου καθώς γυρίζω τις σελίδες κι ακουμπώ τα ίχνη των ιστοριών (ποιες απ’ αυτές θυμάται;) με τρόμο μήπως κάτι ακουμπήσω αδέξια, μήπως κάτι καταστρέψω. Τελικά σηκώνεται και φεύγει· φαντάζομαι αποφεύγει όχι μόνο τον φόβο της καταστροφής, αλλά και τον φόβο των ερωτήσεων έτσι.

Βλέπω τα γραμματόσημα σα σπαράγματα αφηγήσεων. Για να τα κάνω δικά μου, για να αισθανθώ ότι υπάρχει ένα κομμάτι αυτών των ιστοριών που με περιέχει, τα βάζω μαζί με τις δικές μου αφηγήσεις, τα φωτογραφίζω με τα βιβλία που διαβάζω τώρα και με το χειρόγραφο-τέρας που προχωρεί: είναι ένας τρόπος να συναντηθούν οι ιστορίες ενός πατέρα και μιας κόρης.

My brand new notebook

Δωράκι της Λ.Φ., που ξέρει ότι έχω πάθος με τα τετράδια. Με μαλακό δερμάτινο εξώφυλλο, εξωτερικές ραφές και πολύ-πολύ απαλό χαρτί, σύμφωνα με την Λ.Φ. φώναζε τ’ όνομά μου:

Με την ευκαιρία, εδώ η Μάργκαρετ Άτγουντ προτείνει 10 δώρα για αρχάριους συγγραφείς. Φυσικά, το πρώτο στη λίστα είναι ένα τετράδιο.