LYF

[Πρόχειρα σκίτσα, αντιγραφές από αλλού (δεν θυμάμαι από πού για να δώσω πρωτότυπα) / Currently reading & re-reading / Στα έξι τετράδια που έχω γεμίσει από όταν τέλειωσα το δεύτερο βιβλίο ίσως –ίσως– έχει αρχίσει να διακρίνεται το περίγραμμα ενός τρίτου βιβλίου / Καινούργιος Μουρακάμι στο Κιντλ / Σάουντρακ]

Netsuke & άλλα μικροπράγματα

Πλέον ούτε ξέρω πόσα τετράδια έχω μαζέψει για το επόμενο βιβλίο. Εδώ μερικά από δαύτα, μαζί με κάρτες και πρωτοχρονιάτικα δώρα.

(Την καρφίτσα-νεράιδα μου την αγόρασαν από εδώ. Αν ψάχνετε για όμορφα δωράκια, έχει αρκετά ακόμα για να διαλέξετε.)

Μετά από τις ηρωικές αλλά μάλλον ανεπιτυχείς προσπάθειές μου στο αμπαλάζ, ξεκίνησα να διαβάζω το The Hare with Amber Eyes του κεραμίστα Έντμουντ ντε Βάαλ και πέτυχα ένα απόσπασμα που μου φάνηκε ταιριαστό:

How objects are handed on is all about story-telling. I am giving you this because I love you. Or because it was given to me. Because I bought it somewhere special. Because you will care for it. Because it will complicate your life. Because it will make someone else envious. There is no easy story in legacy. What is remembered and what is forgotten? There can be a chain of forgetting, the rubbing away of previous ownership as much as the slow accretion of stories.

Έντμουντ ντε Βάαλ, The Hare with Amber Eyes: A Hidden Inheritance

Στο βιβλίο ο Ντε Βάαλ μιλά για την ιστορία της οικογενειακής συλλογής νέτσουκι (ή ίσως νετσούκι/νέτσουκε; δεν βρήκα πώς αποδίδεται ο όρος netsuke) που του κληροδοτεί ο θείος του – και μέσω της ιστορίας της συλλογής, φυσικά, μιλά και για την ιστορία της οικογένειας.

Το νέτσουκι είναι ένα είδος κουμπιού/καρφίτσας με το οποίο στήριζαν στα παραδοσιακά ιαπωνικά ρούχα, που δεν είχαν τσέπες, μικρά πουγκιά για την μεταφορά μικροαντικειμένων. Με τον καιρό, τα νέτσουκι εξελίχθηκαν σε τέχνη – υπέροχα δείγματα μικρογλυπτικής. Αυτό είναι το νέτσουκι που δίνει τον τίτλο στο βιβλίο του Ντε Βάαλ (μερικά ακόμα νέτσουκι της συλλογής εδώ):

Καλή χρονιά σε όλους!

Wish I was here

Τραπεζάκια, βιβλία και χαρτιά έξω. Ξαναδιαβάζω αποσπάσματα από το The Thousand Autumns of Jacob de Zoet του Ντέιβιντ Μίτσελ. Διαβάζω τη συλλογή Wish I Was Here της Τζάκι Κέι, ένα διήγημα τη μέρα. Διορθώνω. Προσθέτω στο τρίτο τετράδιο του χειρόγραφου.

Το βραχιόλι και το τριαντάφυλλο είναι δώρα που ταξίδεψαν μαζί μου απ’ τα βόρεια. Το τριαντάφυλλο, κλεμμένο από μια αυλή, ξεκίνησε ροζ. Το χρώμα του βάθυνε καθώς ξεραινόταν στην τσέπη του φορέματός μου. Κάπου ανάμεσα σ’ όλα τα άλλα διακρίνεται και το χαρτάκι με τα λουλουδάκια που ζωγράφιζα για ν’ απασχολώ τα χέρια μου την ώρα της παρουσίασης.

Ένα απόσπασμα απ’ το βιβλίο της Κέι:

I’d be driving home in the driving rain and I’d be thinking about the unmade bed we left, wishing a bed could pull you back, a bed could make demands, a bed could say you can’t just up and leave like that.

Τζάκι Κέι, What Is Left Behind

Ντεκαφεϊνέ

Κομματάκια των τελευταίων ημερών: ντεκαφεϊνέ, μουστοκούλουρα, αποσπάσματα από ζηλεμένα βιβλία, διορθώσεις στο χειρόγραφο-τέρας, τα γνωστά σκιτσάκια όταν το κείμενο δεν συνεργάζεται, δηλαδή σχεδόν πάντα, και μερικά δωράκια γενεθλίων (ναι, κι άλλα σκουλαρίκια· ναι, κι άλλος Πίντσον· δεν με χάλασε).

Sketches

Διάλειμμα απ’ το γράψιμο για να μην κάνω κομματάκια όλες τις σελίδες που έχω γράψει μέχρι στιγμής. Σκιτσάρω, ελπίζοντας ότι θα ηρεμήσω αρκετά ώστε να επιστρέψω πιο ψύχραιμη στο (καθόλου συνεργάσιμο ή έτσι το νιώθω) κείμενο.

…I know you’re not the only one
You’re the only one with a knife
Σκοτ Μάθιου, Every Traveled Road