Γιατί χοροπηδώ

7085_566

Η ελληνική έκδοση του The Reason I Jump του Ναόκι Χιγκασίντα, Γιατί χοροπηδώ: Ένα αγόρι σπάει τη σιωπή του αυτισμού μόλις κυκλοφόρησε (περισσότερα για το βιβλίο, με αφορμή την κυκλοφορία του στα αγγλικά, εδώ).

Στο βίντεο, ο συγγραφέας Ντέιβιντ Μίτσελ, μεταφραστής του βιβλίου στα αγγλικά, από κοινού με τη σύζυγό του, Κέικο Γιοσίντα (είναι και οι ίδιοι γονείς παιδιού στο αυτιστικό φάσμα):

Στα αγγλικά ετοιμάζεται για έκδοση εντός του 2015 και  ένα δεύτερο μέρος, βασισμένο στην αλληλογραφία μεταξύ του Μίτσελ και του Χιγκασίντα, για τις καθημερινές δυσκολίες της ζωής με τον αυτισμό από τη σκοπιά, πλέον, του ενήλικα (ο Χιγκασίντα ήταν δεκατριών ετών όταν έγραψε το Γιατί χοροπηδώ, και πλέον είναι στα είκοσι δύο).

Προτεινόμενα συναναγνώσματα: το Ένας ανθρωπολόγος στον Άρη του Όλιβερ Σακς και το Far from the Tree: Parents, Children and the Search for Identity του Άντριου Σόλομον (και τα δύο βιβλία περιέχουν εξαιρετικά κεφάλαια για τον αυτισμό).

Η γυναίκα που δεν μπορεί να θυμηθεί

1985. Η γυναίκα τραυματίζεται σε τροχαίο ατύχημα. | 1990. Δεύτερο τροχαίο, δεύτερος τραυματισμός. | Θλιβερά σουβενίρ από τα ατυχήματα,  επιληπτικές κρίσεις και προβλήματα μνήμης που γίνονται ολοένα και σοβαρότερα· φτάνει να περάσει μια ολόκληρη μέρα στη δουλειά βγάζοντας φωτοτυπία το ίδιο έγγραφο ξανά και ξανά. Ώσπου παγιδεύεται ολοκληρωτικά σε μια λούπα· κάθε πρωί ξυπνάει νομίζοντας ότι ζει στο 1994. | Ό,τι συμβεί μέσα στη μέρα, την επομένη θα το έχει ξεχάσει· αν ξεκινήσει να διαβάζει ένα βιβλίο, θα έχει ξεχάσει τα πάντα μέχρι να φτάσει στα μισά· αν της δείξεις φωτογραφίες από μια εκδρομή που έκανε την προηγούμενη μέρα, δεν θα μπορεί να τη θυμηθεί· θα βρει εξίσου αστείο σήμερα το ανέκδοτο που της είπες χθες, αφού θα είναι σα να μην το έχει ξανακούσει. | Τις σπάνιες φορές που αποφασίζει να βγει από το σπίτι της, δεν μπορεί να επιστρέψει χωρίς GPS· προσπαθεί να αντεπεξέλθει με σημειώσεις σε πόστιτ και υπενθυμίσεις στο κινητό της. | 1997. Παντρεύεται τον αγαπημένο της. Είναι ζευγάρι από το 1985, οπότε υπάρχει στις αναμνήσεις της· τον αναγνωρίζει όταν ξυπνάει δίπλα του κάθε πρωί. «Είμαι τυχερός που γνωριστήκαμε πριν από τα ατυχήματά της, γιατί μπορεί και με θυμάται», λέει εκείνος, που πρέπει να της δείχνει ξανά και ξανά τις φωτογραφίες του γάμου τους για να της θυμίζει ότι κάποτε παντρεύτηκαν. | Πώς ζει ένας άνθρωπος χωρίς ολόκληρη την αφήγηση του εαυτού του; Τι άνθρωπος είναι; | Δεν είναι καθόλου παρήγορο, όμως η γυναίκα δεν είναι η μόνη περίπτωση ανθρώπου παγιδευμένου σε λούπα. Παραδείγματα από τις συγκλονιστικές κλινικές ιστορίες του Όλιβερ Σακςο χαμένος ναυτικός που αδυνατεί να κατανοήσει γιατί ο αδελφός του έχει γεράσει τόσο πολύ, κι αν τον φέρεις αντιμέτωπο με τον καθρέφτη η δική του γερασμένη αντανάκλαση θα τον συγκλονίσει (αλλά σε λίγο δεν θα τη θυμάται)· ο τελευταίος χίπης, για πάντα κολλημένος στα σίξτις και στους Grateful Dead· κι ένας άνθρωπος με μνήμη δευτερολέπτων και μόνη του παρηγοριά τη μουσική.

[προηγούμενη λεπτομέρεια για το τέλος του κόσμου]

Vested in the fleshly

Ο Όλιβερ Σακς για τη μουσική, με αφορμή το βιβλίο του Musicophilia: Tales of Music and the Brain (βιντεοπαρουσίαση του βιβλίου από την Annabooklover εδώ):

You call yourself an old Jewish atheist in your new book. What is it about music that lends itself to being a catalyst of mystical experience even for people who don’t believe in God?

Music doesn’t represent any tangible, earthly reality. It represents things of the heart, feelings which are beyond description, beyond any experience one has had. The non-representational but indescribably vivid emotional quality is such as to make one think of an immaterial or spiritual world. I dislike both of those words, because for me, the so-called immaterial and spiritual is always vested in the fleshly — in “the holy and glorious flesh,” as Dante said.

So if music is not directly representative of the world around us, then what’s inspiring it? One has the feeling of the muse, and the muses are heavenly beings. This feeling is very, very strong with Cicoria, the surgeon in my book who was hit by a bolt of lightning. He felt that he was actually tuning in to the music of heaven — that he had God’s phone number. I can’t avoid that feeling myself when I listen to Mozart. I feel differently about Beethoven. I think of Beethoven as a sweating Prometheus, a terrestrial figure.

I intensely dislike any reference to supernaturalism, but I think there can be profound mystical feelings which do not have to call on fictitious agencies like angels and demons and deities. The whole natural world is bathed in wonder and beauty and mystery. The feeling of the holy, the sacred, the wonderful, the mystical, can be divorced from anything theological, and is conveyed very powerfully in music.

Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ.