Sketches

Διάλειμμα απ’ το γράψιμο για να μην κάνω κομματάκια όλες τις σελίδες που έχω γράψει μέχρι στιγμής. Σκιτσάρω, ελπίζοντας ότι θα ηρεμήσω αρκετά ώστε να επιστρέψω πιο ψύχραιμη στο (καθόλου συνεργάσιμο ή έτσι το νιώθω) κείμενο.

…I know you’re not the only one
You’re the only one with a knife
Σκοτ Μάθιου, Every Traveled Road

Η χριστουγεννιάτικη ιστορία του Όγκι Ρεν

I heard this story from Auggie Wren. Since Auggie doesn’t come off too well in it, at least not as well as he’d like to, he’s asked me not to use his real name. Other than that, the whole business about the lost wallet and the blind woman and the Christmas dinner is just as he told it to me.

Πολ Όστερ, Auggie Wren’s Christmas Story

H Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Όγκι Ρεν (Auggie Wren’s Christmas Story) είναι ένα –ακυκλοφόρητο στα ελληνικά– διήγημα του Πολ Όστερ που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1990. Μπορείτε να ακούσετε τον ίδιο τον Όστερ να αφηγείται την ιστορία εδώ, και να τη διαβάσετε εδώ. Την πολύ όμορφη έκδοση του Faber & Faber, απ’ όπου και οι φωτογραφίες παρακάτω, εικονογράφησε η  Μαρισόλ Μισέντα (Isol).

Ο Όστερ χρησιμοποίησε την ιστορία αυτή σα βάση για το σενάριο της ταινίας Καπνός (Smoke, Γουέιν Γουάνγκ, 1995), όπου και κινηματογραφήθηκε ολόκληρη για τους τίτλους τέλους. Ακούγεται το τραγούδι Innocent When You Dream του Τομ Γουέιτς:

Σε αυτή τη σκηνή ο Όστερ κάνει και μια καμέο εμφάνιση (τα χέρια που δακτυλογραφούν είναι δικά του). Το όνομα Πολ Μπέντζαμιν που δακτυλογραφείται σαν όνομα συγγραφέα προέρχεται από το πλήρες όνομα του Όστερ (Πολ Μπέντζαμιν Όστερ) και είναι το ψευδώνυμο με το οποίο υπέγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα, το Squeeze Play (το μυθιστόρημα γράφτηκε σε μια προσπάθεια του Όστερ να κερδίσει χρήματα, και περιλαμβάνεται στην αυτοβιογραφία του).

After all, if you can’t share your secrets with your friends, what kind of a friend are you?

Πολ Όστερ, Auggie Wren’s Christmas Story

Και για το τέλος, μαζί με τις ευχές μου για καλές γιορτές και χρόνια πολλά, ένα  χριστουγεννιάτικο κομμάτι από τον Σκοτ Μάθιου που αγαπώ πολύ:

Αν και υποψιάζομαι ότι θα προτιμούσα να βρίσκομαι στο χριστουγεννιάτικο πάρτι του Μπομπ Ντίλαν: