Απόψε

tomwaits (1)

Τα παιδιά μου παρατήρησαν πως είμαι λίγο διαφορετικός από τους υπόλοιπους πατεράδες. «Γιατί μπαμπά δεν έχεις μια κανονική δουλειά σαν και τους υπόλοιπους;» με ρώτησαν μια μέρα. Τους είπα την εξής ιστορία: Μια φορά κι ένα καιρό ήταν στο δάσος, ένα ευθυτενές δέντρο και ένα που έγερνε. Καθημερινά, το ίσιο δέντρο έλεγε στο στραβό «Μα κοίτα με… είμαι ψηλό, ευθύτατο και πανέμορφο. Κοίτα και τον εαυτό σου, είσαι θεόστραβο και γέρνεις. Κανείς δεν θέλει να σε κοιτάει». Και συνεχίσανε να μεγαλώνουνε μαζί, ώσπου μια μέρα φτάνουν οι ξυλοκόποι, είδανε τα δέντρα και είπανε μεταξύ τους «Κόψτε μόνο τα ίσια δέντρα και αφήστε τα υπόλοιπα». Το ψηλό, ευθύτατο και πανέμορφο δέντρο έγινε ξυλεία, οδοντογλυφίδες και χαρτί. Και το στραβό στέκει ακόμα εκεί, αγέρωχο, μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, δυνατότερο και ακόμα πιο παράξενο.

Απόψε, τραγούδια και ιστορίες του Τομ Γουέιτς, και ιστορίες για ταφές και νεκρούς σε αφήγηση Contrabbando.

Ο Τσίρκας και ο Μοζ

Λίγο πριν την πάρει ο ύπνος θυμάται μια εποχή όχι και τόσο μακρινή χρονικά, ψυχολογικά όμως ήδη χαμένη σε κάποιο μακρινό γαλαξία, την εποχή που είχε ξεπεράσει το πρώτο σοκ της μεγαλούπολης κι είχε αρχίσει να την περπατάει σαν ένα παζάρι υπέροχων πιθανοτήτων – στο μυαλό της είχε εκείνον τον Αντρέα από τη Χαμένη Άνοιξη του Τσίρκα, που επιστρέφοντας από την Τασκένδη στην Αθήνα διαπίστωνε μαγεμένος ότι ήταν η πιο ανοιχτή πόλη του κόσμου. Εκείνη η Φανή λάτρευε όσο τίποτα τις νυχτερινές διαδρομές με τα ταξί που τους άφηναν σπίτια τους, αυτή και τους φίλους της, λάτρευε να βλέπει τα νυχτερινά φώτα να τρέχουν έξω από τα παράθυρα, ο ύμνος της ήταν το There is a Light των Smiths, η φωνή του Μόρισεϊ, βγάλε με έξω απόψε γιατί θέλω να δω ανθρώπους και φώτα, people and lights, άνθρωποι και φώτα, σκεφτόταν όσο τα ταξί κατάπιναν τους δρόμους, άνθρωποι και φώτα. Αργότερα διαπίστωσε ότι το στίχο τον είχε παρακούσει και παρερμηνεύσει, people and life τραγούδαγε ο Μόρισεϊ, ανθρώπους και ζωή ήθελε να δει, κι αυτό την έκανε να αισθανθεί ακόμα χειρότερα για εκείνη την εκδοχή της Φανής που κοιτούσε απ’ τα ταξί την πόλη και την έβρισκε υπέροχη και ανοιχτή, «Τη ζωή έπρεπε να ψάξει και δεν το κατάλαβε καν», σκεφτόταν γι’ αυτή τη Φανή.

Τώρα διαπιστώνει ότι η πόλη ίσως να μην είναι, τελικά, τόσο ανοιχτή, κι η ίδια σίγουρα όχι, όχι πια, ή μπορεί να έχουν κλείσει κι οι δύο, πόλη και Φανή, εκτός κι αν εξιδανικεύει το παρελθόν ή αν οι προσδοκίες της την έχουν δηλητηριάσει τόσο πολύ, που η πραγματικότητα ποτέ δεν θα της είναι αρκετή. Η γριά στη διπλανή κουκέτα κοιμάται του καλού καιρού, τα ροχαλητά της σημεία στίξης στις σκέψεις της Φανής, ώσπου στο μυαλό της κατεβαίνει μια μαύρη ομίχλη που τη σκίζουν πού και πού εκρήξεις κόκκινου και κίτρινου, μικρά νυχτερινά φώτα, κι αποκοιμιέται.

Πώς τελειώνει ο κόσμος, σελ. 121-122 | Φωτογραφία: TheSkyEtc | …to die by your side / well the pleasure, the privilege is mine | Πρίβιουσλι: σελ. 78 & σελ. 149

[λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου | το τέλος του κόσμου στον Ιανό, 21/11]

Suicide Dream

«Και σκέφτομαι», συνεχίζει η Μαρία, που όσο το συζητάνε τόσο πιο πολύ ενθουσιάζεται με την ιδέα, «ότι το βιβλίο του Δημήτρη δεν μπορεί να είναι ένα κανονικό βιβλίο. Το σκέφτομαι γραμμένο σε σπείρα, σαν το δίσκο της Φαιστού, με κέντρο του την Άννα. Από αυτή θα αναπτύσσονται όλα σπειροειδώς. Γύρω απ’ αυτήν. Όταν θ’ αρχίζει το βιβλίο, κι οι δυο τους θα είναι ήδη νεκροί, κι εμείς θα προσπαθούμε να μετατρέψουμε την απουσία σε ιστορία για να ζήσουμε».

Πώς τελειώνει ο κόσμος, σελ. 305 | Εικονογράφηση: Narita, με φωτογραφίες του TheSkyEtc | Suicide Dream

[προηγούμενη λεπτομέρεια για το τέλος του κόσμου* | όλες οι λεπτομέρειες*]

*

Over the hills and far away

Καθένας νομίζει ότι όλα γύρω του υπάρχουν επειδή υπάρχει ο ίδιος, ότι όλα πρέπει να είναι ένα σχέδιο οργανωμένο για να φτάσει αυτός εδώ και να επιτελέσει το σκοπό του, ας μην ξέρει ποιος είναι ο σκοπός του, αλλά ο κόσμος συνεχίζει χωρίς αυτόν, δεν τον έχει ανάγκη για να υπάρξει. Η ζωή είναι ένα μεγαλοπρεπές τίποτα χωρίς σκοπό, μια μαύρη τρύπα που τη σκεπάζουμε με κουρελόχαρτα, με επινοήσεις, με θεούς και δαίμονες, με αφηγήσεις – εντέλει: με λέξεις που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε, με λέξεις που μας απαιτούν για να υπάρξουν ως τέτοιες, αλλά και που δεν είναι τίποτα πέρα από αυτό: λέξεις. Ίσως όχι τόσο θνητές όσο εμείς, θνητές όμως κι αυτές.

Πώς τελειώνει ο κόσμος, σελ. 149 | Φωτογραφία: TheSkyEtc…and when we die/ oh, will we be/  that disappointed or sad/ if heaven doesn’t exist/ what will we have missed/ this life is the best we’ve ever had

[προηγούμενη λεπτομέρεια για το τέλος του κόσμου]